01 Σεπ 2016

Μπερδεύονται τα νοήματα, μα εγώ τα ίδια νιώθω

Τα τραγούδια στο you tube παίζουν το ένα μετά το άλλο. Παίζουν από μόνα τους, δεν με ρωτούν, σαν να ξέρουν πως κάτι με καίει και δεν μπορώ να πω,

0
01 Σεπ 2016

Πρωταγωνίστρια;

Αφιερωμένο σε όσες δεν λύγισαν… Λένε πως η ζωή είναι όπως το θέατρο ή ο κινηματογράφος! Εγώ θα πω ότι το θέατρο, ο κινηματογράφος κλέβει από τη ζωή. Και στα

0
31 Αυγ 2016

Στη λιμνούλα της ψυχής του άλλου

Να πέφτουμε σαν βότσαλα ο ένας στη λιμνούλα της ψυχής του άλλου… Photo by: Anastasia Parassiri Κοινοποιημένο από την Αναστασία Παρασσίρη στο Facebook.

0
30 Αυγ 2016

ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΜΑΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;

Τα χέρια μου διαγράφουν την πορεία ενός κομήτη γύρω από τους ώμους σου, μα δεν σε αγκαλιάζω. Σβήνουν… σαν σκιά που βγήκε από λάθος στο φως. Η ματιά εκεί ανέγγιχτη

0
29 Αυγ 2016

Τα ξέφρενα όνειρα που έκανα για σένα

Κι αν μπορούσα να ανοίξω φτερά και να πετάξω στο γαλανό ουρανό μπροστά στον ήλιο. Κι αν μπορούσα να κολυμπήσω στα κρυστάλλινα νερά τις θάλασσας και ξεπεράσω τα ψάρια. Κι

0
28 Αυγ 2016

Πότε η ακτή αρνήθηκε να υποδεχτεί το κύμα;

Πόσο απέχει το σωστό από το άστοχο, η εντύπωση από την αδιαφορία, το πάθος από το λάθος, η ματιά που λιώνει και το βλέμμα που παραλύει από ένα αδιάφορο γύρισμα

0
26 Αυγ 2016

Αν δε μάθεις να «φεύγεις», δεν πας πουθενά

Από μια δουλειά που σε κούρασε, από μια σχέση που μόνο στάχτες απέμειναν κι εσύ μισός, από μια κατάσταση που σε ευνούχισε, από ένα ταξίδι που γυρισμός δεν υπήρξε ποτέ,

0
23 Αυγ 2016

Στην οδό Πραξιτέλους

Πραξιτέλους. Στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί που άλλοτε πλήθος κόσμου χαριεντίζεται με τον χρόνο. Κι εγώ σε λάθος χρόνο στον σωστό τόπο. Φευγαλέες ματιές που δεν με χορταίνουν. Σκέψεις που

0
22 Αυγ 2016

Στις σκιές σε αγναντεύω, μα σε θέλω στο φως

‘Ελα μαζί μου, με αυτήν την αίσθηση τελειότητας που αποπνέουν τα σπίτια, τα μαγαζιά, τα αξιοθέατα στα Χανιά, να ξαναπλάσουμε ωραίο τον κόσμο. Χωρίς εσένα οι σκιές μου κρύβουν το

0
15 Αυγ 2016

Εκεί όπου η βροχή γινεται ένα με την αλμύρα…

Δεν θέλω να είμαι σαν τα καράβια που έχουν κάνει το ταξίδι και αργοπεθαίνουν παροπλισμένα στις προβλήτες των λιμανιών.

0