ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΙΣΤΟΡΙΑΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

Ουρλιαζε η καθημερινοτητα μια αισχρη ανισοτητα   

Πώς να μπορέσεις να τρυπήσεις την επιφάνεια και να δεις την αλήθεια; Ποιος το τολμά, όταν γνωρίζει πως μπορεί να μην βρει, τον κόσμο που ονειρεύτηκε με κόπο, μελέτη και σκέψεις πολλές;

Συντρίμμια πίστη, ιδεολογία, όνειρο σε μια στιγμή. Χαμένοι κόποι, άσκοπος κάματος. Δοκιμάστηκε η ιδέα και απέτυχε. Εκεί όπου φώναζε η θεωρία το δίκαιο, η καθημερινότητα ούρλιαζε την παράνοια, τη διαφθορά, μια αισχρή ανισότητα.

«Είμαι ελεύθερος, αγαπώ και είμαι ελεύθερος», φώναξα και χάθηκα στην παράξενη μελαγχολία αυτής της πόλης φάντασμα.

Πώς να μπορέσω ν’ αγγίξω τους ανθρώπους ολόγυρα, έτσι σκυφτούς και φτωχικούς, μουτρωμένους και αδίστακτους;

Πώς να μπορέσω να δω κάτω από τη μάσκα τα κρυμμένα τους χαρακτηριστικά, πώς νιώθουν αλήθεια, σε τι ελπίζουν, όταν βλέπω να σέρνονται πάνω τους ερπύστριες η στέρηση και η τρομοκρατία;

Ποιος να τολμά να τα βάλει με οπτασίες, μ’ έναν χαμένο, αδιαφανή κόσμο, πού ν’ αναζητήσει τον θησαυρό, όταν γνωρίζει πως δεν ήταν καν θαμμένος, καθώς δεν είχε καμία αξία;

Κάποτε όλα καταρρέουν και μένεις με τα μάτια θολά, τρομαγμένα, γεμάτα απορία, ανάμεσα σε καπνό και σκόνη, ν’ αναπολείς κάστρα παλιά της εφηβείας, προπύργια ανάπτυξης και ελευθερίας που δεν θα τη βιώσεις ποτέ, γιατί για σένα και τους συνοδοιπόρους σου δεν θα βρεθεί μονοπάτι να τη διασχίσεις.

Κι ούτε «βοήθεια» να φωνάξεις δεν μπορείς, πώς να καρφώσεις με λόγια δικά σου, μια ψυχή που λάτρεψες;

Όχι, αλήθεια, είναι δύσκολο ν’ αρνηθείς μια τόσο βολεμένη ζωή.

 

Ν.Π.   14/7/1981            

Previous post

ΛΕΜΠΕΣΡΑΟΥΜ - ΖΩΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΄Η ΖΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Next post

Το αδηφάγο pac-man

admin