ΑΡΘΡΑΚΟΙΝΩΝΙΑΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

«Ντροπιάζει κανείς τον δάσκαλό του όταν μένει για πάντα μόνο μαθητής . . .»

«ὅτι ἃ μή οἶδα οὐδέ οἴομαι εἰδέναι», Σωκράτης ο Αθηναίος

Εντός του εργασιακού μεσαίωνα και της οικονομικής δίνης που έχει περιέλθει η χώρα, οι δάσκαλοι ως θύματα αυτής της ζοφερής κατάστασης δεν αποτελούν εξαίρεση στον συμβατικό κανόνα.

Οι άξιοι και τίμιοι δάσκαλοι, ακατάπαυστα, αφοσιώνονται στην ηθοπλαστική καλλιέργεια των μαθητών τους και, παράλληλα, αγωνίζονται καθημερινώς για ό,τι καλλίτερο γι’ αυτούς˙ εντούτοις δεν αρκούν μόνο αυτά. Ο άξιος δάσκαλος δε χτίζει ιδανικά, αλλά τα γκρεμίζει. Ξεχερσώνει στοιχειά, θεριά και δαίμονες! Καλουπώνει γέφυρες στον ουρανό! Φυτεύει πέτρες για να βλαστήσουν άνθρωποι!

Γιατί όπως γράφει και ο εθνικός μας ποιητής Κ. Παλαμάς:

«Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο χτίστης, ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης. Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι. 
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.»

Ο λόγος του Κ. Παλαμάς είναι σαγόνια λευκού καρχαρία, βασιλεύει στην Τάφρο των Μαριανών και σκοτώνει φώκιες στον Αυγερινό. Γι’ αυτό κι ο Κ. Παλαμάς εκτός από μεγάλος ποιητής ήταν και μεγάλος δάσκαλος.

Στους ικανούς και τίμιους δασκάλους διαρκώς εμπρός τους, μεταξύ των άλλων, πρέπει να υψώνεται σαν κομβικός φάρος η φράση του μεγαλύτερου –κατά την άποψή μου– Έλληνα του ευγενούς στοχασμού, φιλοσόφου και ποιητή της νεότερης ελληνικής ιστορίας, του Δημήτρη Λιαντίνη, ο οποίος φώναξε σπαρακτικά: «Εν αρχή ην ο δάσκαλος». Πώς να το κάνουμε δηλαδή; Δίχως τίμιους και άξιους δασκάλους είναι σχεδόν αδύνατο να δημιουργηθούν αφυπνισμένοι άνθρωποι και επαναστάτες συνείδησης. Δυστυχώς, αυτή η ράτσα είναι είδος υπό εξαφάνιση σήμερα. Αυτή η ράτσα υπήρχε κάποτε. Και ήταν μοναδική στον πλανήτη. Και γέννησε κυριολεκτικά τα πάντα. Ήταν οι Έλληνες δάσκαλοι! Και οι Έλληνες ήταν οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι! Αλλά για Έλληνες δασκάλους να ομιλούμε τώρα; Υπάρχει το πάνσοφο υπό έργον εκκολαπτήριο πτηνών και οι ιουδικάλιοι στα τελεβίζια. Όμως, τα σχολειά της αποχαύνωσης λειτουργούν σαν ελβετικό ρολόι δολοφονώντας κάθε δευτερόλεπτο ό,τι ελεύθερο και άριστο, ενώ ευνοούν λίαν επιεικώς το μέτριο και το σάπιο. Πνευματικός τύφος και μπόχα. Λοβοτομή και διδακτικός αυνανισμός. Πόντικες της διανόησης και μισοκάματοι ορνιθοτρόφοι. Τώρα, μπορούν να γευτούν, αυτοί που κατάντησαν έτσι το σύστημα εκπαίδευσης, τα εμέσματα της κατ’ επίφαση παιδείας!

Όμως, μην ξεχάσουν να γευτούν σαν επιδόρπιο οι ελληνόφωνοι ανθέλληνες υπό έργον καρεκλοκένταυροι και οι ανίκανοι δάσκαλοι, τα λόγια του εθνικού, διορατικού και υψιπετή ποιητή:

«Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.»

Μιας και αναφέρθηκα στον ρόλο των Ελλήνων ως εκπαιδευτών και δασκάλων, τι συμβαίνει σήμερα με κάποιους δασκάλους της νεοελληνικής αγωγής;

«Εγώ δεν έχω βγάλει το σχολείο
ούτε έχω μάθει γράμματα πολλά
ξέρω όμως ένα κι ένα κάνουν δύο
και πως τα φωνήεντα είναι εφτά.»

Στριγκλίζει πεντακάθαρα το ρεμπέτικο στον καφενέ του Κυρ-Ανέστη από το γραμμόφωνο.

Αμάθεια αγαπητέ αναγνώστη ή σκόπιμο λάθος;  Εάν είναι αμαθής ο δάσκαλος, τότε ο μαθητής του ως εκκολαπτόμενος δάσκαλος του γένους τι θα μάθει για να διδάξει; Εάν από την άλλη είναι σκόπιμο το λάθος; Τότε, μήπως πρέπει ο κάθε ανίκανος δάσκαλος να καταδικαστεί για πνευματικό κακούργημα, με τίμημα ισόβια να ταΐζει γλάρους στον Γλάρο των Κυκλάδων;

Βέβαια, υπάρχει η κατάδηλη απάντηση. Πάλι Έλληνες δάσκαλοι τη δώσανε! Δυστυχώς, όμως, ήταν οι αρχαίοι. «Η σοφία είναι το καλύτερο των πάντων, η δε αμάθεια το χειρότερο», λέει ο γερο-Πλάτωνας. Επεκτείνει κάποιος Ησίοδος: «Οι ανόητοι δεν ξέρουν πόσο πολύ το μισό είναι περισσότερο από το όλον». Και το τελειωτικό λάκτισμα εν κρανίω έρχεται από τον μεγαλύτερο τραγικό που γνώρισε η ανθρωπότητα, τον Ευριπίδη: «Αμάθεια και όχλος είναι πολύ μεγάλη συμφορά».

Ο ακίβδηλος δάσκαλος πρέπει πρώτα να σέβεται τον εαυτό του πριν τολμήσει να διδάξει τον άνθρωπο. Καθ’ όσον ο Κρόνος (χρόνος) έτρωγε τα παιδιά του και ο Ζευς (ζεύξη) θανάτωσε τον Κρόνο δεν υπήρχαν αναστάσεις ανθρώπων στους Έλληνες, αλλά ανασταίναν ως μεγάλοι γεωμέτρες την έννοια του ανθρώπου με γνώμονα τη ζωή και κανόνα τον θάνατο. Το τελευταίο οφείλει να το μελετήσει καλά ο κάθε δάσκαλος πριν μπει στην αίθουσα διδασκαλίας.

Στο μεταίχμιο αυτό έγκειται η υπεροχή των Ελλήνων δασκάλων. Στη φοβερή αυτή διαφορά οφείλεται η ανωτερότητα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Στην ακροτελεύτια πνοή του θανάτου οι Έλληνες γέννησαν την επιστήμη, γιατί μόνο οι Έλληνες ήταν δάσκαλοι, οι άλλοι διατέλεσαν αδαείς και γι’ αυτό εκπαιδεύτηκαν από τους Έλληνες δασκάλους.

Ευτυχώς, όμως, που υπάρχουν κάποιοι εκλεκτοί διδάσκαλοι κατά καιρούς, οι οποίοι φέγγουν σαν τις πυγολαμπίδες στο έρεβος και αποτελούν την κρίσιμη μάζα για την αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση του να στοχαζόμαστε και να διαχωριζόμαστε από τα ζώα.

Previous post

Ο ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΣ ΣΟΥ ΣΥΝΝΕΦΟ ΜΥΡΩΔΙΚΟ ΠΟΥ ΑΓΑΛΛΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ

Next post

Κόλαση και Παράδεισος

ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΥΔΥΣΤΟΣ