ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ;

Αυτός κι εκείνη κι ένα μαγευτικό tango. Τι πόνος, πόση θλίψη!

Την κοιτάζει…

Η ματιά του λαχτάρα, περιτυλιγμένη με ένταση και ανεξερεύνητο θυμό.

Τον κοιτάζει…

Η ματιά της μυστήρια, γεμάτη αέρινες επιθυμίες που χορεύουν. Ηλιαχτίδες που εισχωρούν μέσα από γρίλιες και φωτίζουν το γκρι της απάθειας.

Αυτός κι εκείνη και μια ανατριχιαστική θλίψη, αυτή που γεννά ο μεγάλος πόθος και ο ανεκπλήρωτος έρωτας.

Πεθαίνουν να ενωθούν, το φιλί τους μαγευτικό νέκταρ που ξεχύνεται από τα χείλη τους να ξεδιψάσει τα μέλη τους.

Ένα βήμα πιο κοντά και τινάζονται μακριά…

Άντεξε σε παρακαλώ αυτό το μαρτύριο που μας συνθλίβει, που μας ενώνει σε ένα ακατάληπτο, χωρίς όρια σώμα!

Για δες! Δεν υπάρχουν οι ανάγκες σου ούτε οι δικές μου, μόνο κοινές ανάγκες. Μπορούμε να τις ανεχτούμε;

Το χθες είναι εδώ, γιατί αφήνεσαι να σε ματώνει;

Τα χείλη σου δεν είναι δικά σου.

Τα μπράτσα μου δεν είναι δικά μου.

Έχασα το σώμα μου, εσύ μπορείς να διακρίνεις το δικό σου;

Να… και πάλι εσύ κι εγώ. Πάλι μαζί, πάλι σε ένα.

Κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο… Δεν με βλέπεις. Δεν σε αναγνωρίζω.

Απλώνουμε τα χέρια μας να σιγουρευτούμε, μα μας είναι αδύνατον να συνειδητοποιήσουμε πως το κενό δεν είναι εδώ.

Όπου είναι η απουσία δεν είμαστε εμείς, κι όπου είμαστε εμείς δεν είναι η απουσία.

-Ζηλεύεις;

-Ζηλεύω.

Ζηλεύουν τον εαυτό τους γι’ αυτό που νιώθουν. Η ζήλια θα τους κάνει τρελούς! Η σκέψη, η ιδέα της ακεραιότητας και της ελευθερίας τους φωνάζει, με όλους τους τρόπους, πως δεν έχουν το δικαίωμα.

Μα πώς; Ποιος νόμος, ποια ηθική μπορεί να σταματήσει αυτό που αρχίζει από μόνο του;

-Γιατί κλαις καρδιά μου;

-Γιατί στριμώχνεις τα συναισθήματά σου να μην βγουν στο φως;

-Γιατί κοιτάζεις μακριά;

-Γιατί δεν με αγκαλιάζεις;

-Γιατί δεν με χαϊδεύεις;

-Γιατί σιωπάς;

-Ακούς, τι λέμε; 

Με ποιο τρόπο μαγικό η επιθυμία ορθώνει τείχη απέραντα και δεν σε βλέπω, δεν σε ακούω, δεν σε νιώθω; Γιατί να μην μπορώ να αφήσω αυτό που νιώθω να ξεδιπλωθεί σαν αυτοκρατορικό χαλί σε μια σάλα γεμάτη επίσημους προσκεκλημένους;

«Στις σκιές σε αγναντεύω μας σε προσμένω στο φως» του Νίκου Παπανικολάου, εκδόσεις ΚΟΜΝΗΝΟΣ

Previous post

Επτάπολος

Next post

ΤΙ ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ ΑΠΟ ΑΥΠΝΕΣ ΝΥΧΤΕΣ!

admin