ΑΙΘΟΥΣΑ 5, ΜΑΝΗΣΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΟΥ

Μια ξεφτισμένη ζωγραφιά τα μάτια μου.

Με έπνιξε το ξημέρωμα ένας ωκεανός από αδίστακτες εικόνες, που ξέθαψαν τα κύματα καθώς κοιμόμουν.

Πώς να αντιστεκόμουν έτσι απροετοίμαστος;

Η μόνη μου έγνοια, η μόνη μου αντίσταση το άρωμά σου.

Αυτό που αναδύεται από τα λευκά σεντόνια, που χθες το βράδυ έντυναν το σώμα σου και τώρα περιτυλίγουν τους δαίμονές μου.

Δεν θάναι άνιση η προσπάθειά μου.

Στη ζυγαριά των συναισθημάτων μου βαραίνουν τα μάτια και τα χείλη σου.

Πόσο αποτελεσματικά είναι τα χάδια σου…

Θέλω να έρθεις και να μείνεις.

Όχι γιατί στη μάχη χαρακωμάτων με το αιματηρό παρελθόν μου είσαι ο καλύτερος σύμμαχος.

Όχι! Απλά, επειδή όταν είσαι εσύ στο πλευρό μου, ξέρω την κατάληξη:

Γίνονται όμορφα τα λάθη μου και εικαστικό γεγονός ο αυθορμητισμός μου.

Πολυβραβευμένη παράσταση η παρουσία σου, ομορφαίνει τα χαμόσπιτα στις εγκαταλειμμένες συνοικίες των ονείρων μου!

Θέλω να έρθεις και να μείνεις.

Σαν στέγη σε ένα ερειπωμένο κατώι.

Σαν ουρανός μια σκοτεινή νύχτα σε μια απόμερη γειτονιά.

Σαν μια καρφίτσα που κάνει τη σχισμή, σε ένα πολυφορεμένο πανωφόρι, ελπίδα για ένα αψεγιάδιαστο μέλλον.

Γιατί στη χαρά δίνεις τον χρόνο της: μια αιωνιότητα και μια μέρα.

Θέλω να έρθεις και να μείνεις,

σαν ένα πολύχρωμο μπαλόνι στο ασπρόμαυρο πάρτυ μιας εποχής.

Θέλω να έρθεις και να μείνεις, γιατί είσαι εσύ.   

Ν.Π.

(Από το προς έκδοση βιβλίο «Σε αγναντεύω στο σκοτάδι, μα σε προσμένω στο φως«, των εκδόσεων ΚΟΜΝΗΝΟΣ)

 

Previous post

ΕΝΑΣ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ

Next post

ΣΑΝ ΜΙΑ ΑΠΑΛΗ ΣΤΡΩΣΗ ΒΟΥΤΥΡΟΥ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ

freesocial