ΑΡΘΡΑ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ

Εμείς που αγαπάμε τους ανθρώπους, αυτούς που μας κοιτούν στα μάτια πλημμυρισμένοι από ενέργεια και ζωή αλλά και τους άλλους που σκύβουν από το βάρος ενός ανείπωτου πένθους. Εμείς που πονάμε στον πόνο του διπλανού και δακρύζουμε αν νιώσουμε πως έστω κι ένας αδικήθηκε, προς τα πού άραγε θα πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα, ώστε να μπορούμε να πούμε μετά, πως κάναμε το χρέος μας;

Πρέπει να αποφασίσουμε.

Γιατί δεν είναι που εμείς εξασφαλίσαμε μια αξιοπρεπή ζωή, αλλά γιατί μας κάνει λιγότερo ευτυχισμένους η αδικία.

Αλήθεια, προς τα πού πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα, ώστε τα δακρυσμένα μάτια και τα καταθλιπτικά βήματα να ηχούν σαν πένθιμες καμπάνες ενός απομακρυσμένου εφιάλτη;

Πόσο κοντά μα και τόσο μακριά οι δύσκολες ώρες της ανεργίας, της ανασφάλειας και της ερωτικής προδοσίας.

Μα τώρα, που ήρθε το χαμόγελο και έγιναν πιο σταθερά τα βήματά μας, γιατί ξαναγαπήσαμε, γιατί ξαναζούμε, είναι παράταιρο να θέλουμε κι οι άλλοι δίπλα μας να απλώσουν το χαμόγελο στα χείλη τους;

Γιατί η χαρά τους θα κάνει διπλή τη δική μας.

Γιατί η ζωή είναι μία και μια παρέα όλοι μας.

Γιατί αν ακόμη, έστω κι ένα δάκρυ βαραίνει την καρδιά αυτού που άγνωστος στέκει αντίκρυ μας στην ίδια γειτονιά, στο διπλανό κάθισμα ενός λεωφορείου, θα γίνει ανυπόφορη η ευτυχία μας.

Προς τα πού άραγε θα πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα, ώστε να μπορούμε να πούμε μετά, πως κάναμε το χρέος μας;

Πρέπει να αποφασίσουμε. Και να αποφασίσουμε σωστά.

Γιατί εμείς είμαστε με τους πολλούς.

 

Previous post

ΤΙ ΘΑ ΗΜΟΥΝ

Next post

Άμεσα οι προσλήψεις σε υγεία και αστυνομία

freesocial