ΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΔΕΝ ΘΑΡΘΟΥΝ, ΑΠΟΔΗΜΗΣΑΝ

Τι όμορφη θέα!

Οι σταγόνες του ήλιου μικροί σταλακτίτες που κρέμονται σκουλαρίκια στο δέρμα μου.

Πάγωσαν οι σκέψεις μου.

Πόσους αιώνες θα μείνουν ασάλευτες να τις χλευάζουν περαστικοί τουρίστες;

Η ψυχή μου δεν είναι εδώ.

Τι να πω! Πως θα ήθελα να ήσουν εδώ με τα χελιδόνια;

Μα δεν θάρθουν. Αποδήμησαν.

Τώρα μου το ’παν, δεν τόξερα να πάψω τις επιθυμίες μου πιο νωρίς.

Αγκυροβόλησε η θλίψη στο μπαλκόνι μου και μου έκρυψε τον ορίζοντα.

Ό,τι λατρεύει η λογική μου το πενθούν τα μάτια μου.

Previous post

ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΑ ΤΡΩΩ ΣΩΣΤΑ: ΔΙΑΙΤΑ ΧΩΡΙΣ ΣΤΕΡΗΣΕΙΣ

Next post

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

freesocial