Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙ

ΡΙΝΟΚΕΡΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ

Αγαπώ βαθιά τον Άνθρωπο. Τον Άνθρωπο ως έννοια και ιδέα, που περικλείει μέσα της αξίες και ιδανικά: την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, το σεβασμό, την ανεκτικότητα, την αλληλεγγύη, την καλοσύνη…

της Ελένης Σωκράτους 

Πιστεύω στον άνθρωπο. Πιστεύω ότι είναι προικισμένος με εκπληκτικές δυνατότητες και αρετές. Πιστεύω πραγματικά ότι μπορεί να μεγαλουργήσει. Τίνος δημιουργήματα είναι, άλλωστε όλα αυτά θαύματα που αντικρίζουμε καθημερινά, στις τέχνες, τις επιστήμες, τον πολιτισμό;

Γι’ αυτό και με λυπεί βαθύτατα η καθημερινή διαπίστωση ύπαρξης αλλά και ανησυχητικού πολλαπλασιασμού γύρω μου, Ρινόκερων και Κατσαρίδων. Και οι δύο όροι δανεισμένοι από την ευρωπαϊκή λογοτεχνία.

Ο πρώτος, αφορά το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ιονέσκο: εν συντομία, σε ένα μικρό χωριό, οι άνθρωποι αρχίζουν σταδιακά να μεταμορφώνονται σε ρινόκερους, δηλαδή (καθότι πρόκειται φυσικά για αλληγορικό έργο), σε πλάσματα αδιάφορα για όσα συμβαίνουν γύρω τους, αναίσθητα και ασυγκίνητα, απόλυτα συμβιβασμένα και επαναπαυμένα μέσα στο βολεμένο κομφορμισμό τους.

Στη δεύτερη περίπτωση, η αναφορά γίνεται στη «Μεταμόρφωση», τη γνωστή νουβέλα του Κάφκα, όπου ο κεντρικός ήρωας, θύμα της απόλυτης αλλοτρίωσης, μεταμορφώνεται ένα πρωί σε κατσαρίδα.

Συμβαίνουν τόσα πολλά δυσάρεστα γύρω μας: πόλεμοι, φτώχεια, βία, εγκλήματα. Συμβαίνουν τόσα πολλά, μα κάνουμε τόσα λίγα. Εφησυχασμένοι στο μικρόκοσμό μας, αφήνουμε το άγχος και τις αγωνίες να μας κατακλύσουν μόνο σε ό,τι αφορά τη βόλεψή μας, ενώ απολαμβάνουμε, και πάλι εγωιστικά, μόνο ό,τι αφορά την καλοπέρασή μας. Αναρωτιέμαι, όμως: πώς μπορούμε να απολαμβάνουμε τη ζωή μας, όταν δίπλα μας υπάρχει τόσος πόνος; Και πώς μπορούμε τόσο εύκολα να «κλείνουμε τα ρολά» στην ανθρώπινη ανάγκη;

Η συνήθης απάντηση είναι και η γνωστή: φταίει η κρίση. Αμφιβάλλω, όμως, αν οι άνθρωποι που αδιαφορούν τώρα, ήταν προ κρίσης ευαίσθητοι και συμπονετικοί. Αμφιβάλλω, πράγματι, αν και προ κρίσης, οι ίδιοι άνθρωποι αποχωρίζονταν τον καναπέ τους.

Δεν απογοητεύομαι, όμως. Όχι ακόμα. Αφενός γιατί πάντα υπάρχουν γύρω μας φωτεινά παραδείγματα ανθρωπιάς, που πιστεύω ότι είναι ικανά να ευαισθητοποιήσουν, να αφυπνίσουν, να παρακινήσουν. Αφετέρου, γιατί πιστεύω ακράδαντα στη σωκρατική ρήση «ουδείς εκών κακός». Ίσως, τελικά, η απάντηση, η θεραπεία, στις ακραίες αυτές μεταμορφώσεις του καιρού μας να είναι πάντα η παιδεία. Ίσως οι ρινόκεροι και οι κατσαρίδες να είναι σαν τους πλατωνικούς δεσμώτες, που χρειάζονται εκείνο τον γενναίο φιλόσοφο που θα τους οδηγήσει στο Φως. Ίσως. Διαφορετικά…θα συνεχίζει ο πολλαπλασιασμός των ρινόκερων και των κατσαρίδων.

Ποιος ξέρει; Αν ζούσε σήμερα ο Orwell, πιθανότατα να έγραφε και να περιέγραφε μια πολύ διαφορετική Φάρμα των Ζώων.

Previous post

Η ΕΜΜΗΝΟΣ ΡΗΣΗ ΜΟΥ, ΣΤΡΙΜΩΓΜΕΝΕΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Next post

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

freesocial