ΑΡΘΡΑ

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Σε αντίθεση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που ενεπλάκησαν στη δίνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που γιορτάζει την έναρξη του πολέμου και όχι τη λήξη του.

Πρόκειται για ένα γεγονός που αποτέλεσε και αποτελεί πρόσφορο πεδίο συζητήσεων και προβληματισμών, όχι μόνο για τα αίτια καθιέρωσης της συγκεκριμένης επετείου, αλλά και ευρύτερα για το ρόλο της ιστορίας ως μνήμης και αφήγησης.

Είναι τελικά η ιστορία καταγραφή εμπειριών και γεγονότων ή υποτάσσεται σε πολιτικές και ιδεολογικές σκοπιμότητες;

Προφανώς και υποτάσσεται.

Η καθιέρωση των επετείων αποτελεί πρώτιστα μία πολιτική επιλογή με στόχο την εθνική ενοποίηση και τη διαμόρφωση μιας κοινής συλλογικής ιστορικής μνήμης.

Συνεπώς, και στην περίπτωση της 28ης , ήταν πολύ πιο ασφαλές να εορτάζεται το μεταξικό «Όχι», ως σύμβολο αντίστασης και γενναιότητας απέναντι στις επεκτατικές βλέψεις των Δυνάμεων του Άξονα, παρά η απελευθέρωση, η οποία ακολουθήθηκε από τον τραγικό –όσο και διχαστικό- Εμφύλιο.

Σύμφωνα με άλλους ιστορικούς, η επέτειος της 28ης επελέγη με γνώμονα τη διακήρυξη της ελληνικής ουδετερότητας που είχε διασαλευθεί μετά την τραγική Μικρασιατική Καταστροφή. Έκρινε, δηλαδή, ότι το «Όχι» του 1940 συμβόλιζε μία ευρύτερη άρνηση απέναντι στις παρεμβατικές διαθέσεις των Μεγάλων Δυνάμεων.

Οι όποιοι συμβολισμοί και ιστορικοί συνειρμοί που επιχειρήθηκαν, πάντως, σήμερα έχουν εξασθενήσει. Η επέτειος έχει καταστεί μία τυπική εορταστική εκδήλωση, ενώ συζητείται έντονα ακόμα και η κατάργηση των παρελάσεων.

Τι είναι προτιμότερο άραγε;

Η διατήρηση μιας συγκαλυμμένης ιστορικής μνήμης ή η εξάλειψή της;

Η απάντηση, φοβάμαι, ότι θα δοθεί και πάλι από τις πολιτικές αναγκαιότητες.

της Ελένης Σωκράτους

Previous post

ΡΙΝΟΚΕΡΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ

Next post

ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ «ΟΧΙ»  

freesocial