ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΖΗΣΤΕ ΚΟΝΤΑ, ΖΗΣΤΕ ΚΑΛΑΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΑ ΠΡΟΣΤΥΧΗ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ

Έτσι όπως γευόμουν τη χαρά μιας μακρινής παρουσίας

και αναλογιζόμουν την πικρή γεύση που μου άφηνε σε αλλοτινούς καιρούς η αποτυχία,

ήρθε ανεπαίσθητη σκιά θανάτου να με τυλίξει σε μια ηδονική θαπλωρή.

Δεν ήταν όμως η πληρότητα που ένιωθα,

οι αδυναμίες μου που έλεγχα,

η δημιουργία που γέμιζε τα κενά της μοναξιάς μου,

που έδιναν την αίσθηση πως είχε ολοκληρωθεί το ημιτελές σχέδιό μου,

στον μουσαμά που είχα στήσει στο εργαστήριο του νου μου,

καθώς είχαν βρεθεί τα κατάλληλα χρώματα,

όσο η φιγούρα σου που γέμιζε τους δρόμους μου, που ολοκλήρωνε τις πόλεις μου,

που έφερε ακμή την αυτοκρατορία μου.

Ήρθε απαλή η γεύση του θανάτου στα χείλη μου,

η μυρωδιά του γιασεμιού πλημμύρισε τους πνεύμονές μου και τότε σκέφτηκα,

πως όταν έχεις κλείσει στις παλάμες σου μια χούφτα χιόνι,

το κρυστάλλινο νερό μιας πηγής μες το κατακαλόκαιρο,

όταν έχεις αγγίξει το πρόσωπο, τις καμπύλες μιας αγαπημένης μορφής,

θα μπορούσες να φτάσεις με χαρά στο τέρμα.

Να κλείσεις το ραδιόφωνο,

να ανεβάσεις τα στόρια,

να ανοίξεις την μπαλκονόπορτα,

να αφήσεις στο δροσερό αεράκι να αγγίξει τους γυμνούς σου ώμους,

το βλέμμα σου να απαλύνει το περίγραμμα, από τη σκληρότητα του φωτός,

στο κορμί της αγαπημένης και να πεις:

«΄Εφτασα όπου έπρεπε να φτάσω, γιατί ήσουν εσύ που χαμογέλασες τη θλίψη μου, που χόρτασες τον πόθο μου».

Όχι, χωρίς εσένα μοναδική αγαπημένη θα ήταν τρομακτικό και άδοξο το φινάλε.

Μαζί με την αυλαία σε ερείπια θα σωριαζόταν η οθόνη,

στο τέρμα του μαραθωνίου δεν θα υπήρχε ένα κλαδί ελιάς σαν επιβράβευση για ό,τι έζησα,

μήτε το χαμόγελο του κριτή θα φανέρωνε τον σεβασμό για την προσπάθεια.

Χωρίς εσένα αγαπημένη η ζωή δεν έχει νόημα κι ο θάνατος μια πρόστυχη υπενθύμιση.

Previous post

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΡΑΣΙΟΥ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ

Next post

ΔΕΝ ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΕΙ ΤΟΝ ΝΟΥ ΣΑΣ ΚΡΥΦΟΣ ΠΟΘΟΣ;

admin