ΒΙΒΛΙΟΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

ΝΑ ΣΥΝΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ -«ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΓΙΟΓΚΑ»

Δημοσίευμα στην Εφημερίδα των Συντακτών για το βιβλίο «Τα διαφορετικά πρόσωπα της Γιόγκα», της Αγγελικής Μπομπούλα. Ένα εκτενές άρθρο-σχόλιο από τον Γιώργο Σταματόπουλο.

Συντάκτης:

ΟΟσο [Osho] θεωρείται δάσκαλος της αυτογνωσίας μέσω διαλογισμού. Διάβασα με έκπληξη τι λέει γι’ αυτόν. Να πάμε, λέει, να συναντήσουμε τον θεό χορεύοντας και τραγουδώντας. Ο Νίτσε λέει ότι θα πίστευε σε έναν θεό ορχηστή. Ξέρω [;] ότι ο χορός είναι η μόνη πράξη του ανθρώπου που εναντιώνεται στους νόμους της βαρύτητας. Ο διαλογισμός άρα δεν είναι ακινησία, απομόνωση και οιονεί τιμωρία του σώματος όπως νομίζουν οι πολλοί, αλλά το αντίθετο: απελευθέρωση από τα βαρίδια του σκοτεινού ασυνείδητου και εσωτερική άρσις – ίσως και εξωτερική.

Μου έδωσε την ευκαιρία να διαβάσω για τον διαλογισμό το βιβλίο της καλής φίλης και συναδέλφου Αγγελικής Μπομπούλα «Τα πολλά πρόσωπα της Γιόγκα» [εκδόσεις Κομνηνός]. Από ένα απόσπασμα του Νίτσε ξέρω ότι ο ίδιος είχε επισημάνει την εκλεκτική συγγένεια της φιλοσοφίας του με την ινδική Βεδάντα, κεντρική έννοια της οποίας είναι το παιγνίδι: «Η ιδέα μου ότι ο Κόσμος είναι παιγνίδι ενός «παιδιού» θεού και βρίσκεται πέρα από το Καλό και το Κακό, έχει προδρόμους τη Βεδάντα και τον Ηράκλειτο [αιών παις έστι παίζων πεσσεύων, παιδός η βασιληίη].

Να, λέω, ένας ακόμη λόγος να διαβάσω το βιβλίο αφού ο χορός και το παιγνίδι μεταρσιώνουν και ανυψώνουν τον άνθρωπο, «μεταφέροντάς» τον σε ένα άλλο, «ανώτερο» επίπεδο. Διαβάζω λοιπόν: «Η Γιόγκα δεν είναι πίστη, είναι βίωμα και απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης». Και αλλού: «Πρέπει να φτάσουμε στα βάθη μας εάν θέλουμε να ολοκληρωθούμε. Το ασυνείδητο είναι διάστικτο από σκοτεινές περιοχές, που καλούμαστε να τις φέρουμε στον αφρό, να τις φωτίσουμε στο φως της συνείδησης».

Ο διαλογισμός είναι κάτι ανάλογο με την ψυχανάλυση. Σύμφωνα με τον Οσο, δεν είναι θρησκεία ούτε φιλοσοφία, είναι «η επιστήμη της μεταμόρφωσης του «είναι» στο εδώ και τώρα». Ούτε και θεραπεία είναι – η μαθητεία χρειάζεται ακόμη κι αν είμαστε υγιείς. Η Γιόγκα δεν θέλει να μας εντάξει στην κοινωνία [τι νόημα θα είχε να ενταχθούμε σε μια άρρωστη κοινωνία;] παρά θέλει να μας εντάξει στην ύπαρξη, στο όλον.

Δεν είναι επίσης γυμναστική· στόχος της είναι να αποκτήσουμε ένα σώμα όλο χάρη, όπου θα ενοικεί ένας νους όλο χάρη επίσης. Μεταξύ σώματος και νου γέφυρα είναι η αναπνοή. Η σωστή στάση του σώματος κατά τον διαλογισμό επιτρέπει τον έλεγχο της αναπνοής και κατά συνέπεια επιφέρει τη γαλήνη, τη χαρά και, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, το σαμάντι, την έκσταση.

Η συνάδελφος έχει κάνει μεγάλη έρευνα, έχει συζητήσει με πολλούς δασκάλους σπουδών Γιόγκα, καθηγητές Πανεπιστημίου, έχει εντρυφήσει στην ινδουιστική φιλοσοφία και έχει καταφέρει ένα ελκυστικό και βαρύτιμο βιβλίο, εύληπτο, κατανοητό, καθαρό. Θαρρώ πως κατά την πολύχρονη μελέτη της η ίδια βρισκόταν σε μια τέτοια κατάσταση Γιόγκα – χαρούμενη, απελευθερωτική.

Previous post

ΑΥΡΙΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟ ΓΚΑΖΙ

Next post

ΩΡΑΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΒΡΑΔΙΑ

admin