ΒΙΒΛΙΟΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΤΙ ΚΡΑΤΗΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ;

Τι κράτησες αλήθεια από μένα;

Το βράδυ που έγλειφα τα χείλη σου, να φύγει η πίκρα τους, θα το θυμάσαι; Τι κράτησες αλήθεια από μένα;

Τη ζεστασιά των δακτύλων μου όταν ακουμπούσαν τα δικά σου εκεί στα σκοτεινά, όταν δάκρυζε τα μάτια σου ο ανεπανάληπτος έρωτας του σελιλόιτ, θα την κρατήσεις ανέπαφη στα κρύα μιας χειμωνιάτικης νύχτας;

Τι κράτησες αλήθεια από μένα;

Το μπράτσο μου καθώς δεχόταν το χέρι σου, λίγο πριν μπούμε σε ένα τυχαίο μαγαζί, και τη διάφανη χαρά μας που σε όποιον τόπο κι αν απλώναμε τα χάδια μας, θα αποκτούσε τη μυρωδιά της Άνοιξης; Τα χείλη μου την ώρα που έσφιγγαν με πόθο τα δικά σου, να συγκρατήσουν την ανάσα σου, να σου δώσουν τη δική τους να ξαναζήσεις;

Τι κράτησες αλήθεια από μένα;

Κι αν συνέβησαν όλα αυτά, γιατί ξέμεινα από χάδια, αγγίγματα, χαμόγελα και ανάσες; Και τώρα, τι να θυμάμαι, πέρα από παγωμένα σκιρτήματα μιας καρδιάς που ράγισε, καθώς χάλασε το αερόθερμο των ελπίδων μου;   

Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Παπανικολάου «Σε αγναντεύω στο σκοτάδι, μα σε προσμένω στο φως», των εκδόσεων ΚΟΜΝΗΝΟΣ.

Previous post

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΜΟΥ ΜΑΜΑ;

Next post

ΧΑΜΕΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

freesocial