ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΟΛΑ ΔΙΑΛΑΛΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

Αυτές οι σκέψεις μου αφήνουν ένα απαλό αποτύπωμα: μια μελαγχολία τόσο τρυφερή τόσο γοητευτική!

Ας ξαναζεστάνουμε το όνειρο, με χίλιους δύο τρόπους ας ξαναμιλήσουμε για την αιώνια αγάπη.

Γι’ αυτήν που τσαλαβουτά σε άγρια κύματα, που μας γνέφει από μακριά για έναν γλυκό happy end, έστω κι αν την αγνοούμε από φόβο μην σκοτώσουμε τον εγωισμό μας,

αυτήν την απαράμιλλη ανωριμότητά μας.

Όλα διαλαλούν αυτό που χάθηκε, όταν θα μπορούσε να είναι εδώ, δίπλα μας, με σάρκα, οστά και όνομα.     

Previous post

ΤΙ ΓΛΥΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΚΡΑΤΩ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ

Next post

ΜΟΙΑΖΕΙΣ ΤΡΟΜΑΓΜΕΝΗ

freesocial