ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΝΑ ΜΕΘΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΤΗΝΙΑ ΣΟΥ

Μερικές φορές, το να γελοιοποιείσαι είναι τόσο ανακουφιστικό, καθώς μόνο έτσι μαθαίνεις να μεθάς με τη φτήνια σου.
Είσαι πιο μικρός απ’ ό,τι φαντάζεσαι αλλά και πιο μεγάλος απ’ όσο νομίζεις.
Ένας γλυκός κόκκος είσαι σ’ έναν τόνο ζάχαρης και μια γλύκα όμως σε κατάπικρες μέρες.
Μην υπερβάλλεις διογκώνοντας τα πρόσκαιρα, γι’ αυτό και απατηλά συναισθήματά σου,
αλλά αν δεν συνθλιβείς από τις ακρότητές σου, πώς θα επιζητήσεις τις ισορροπίες σου;
Μην νοιάζεσαι που είσαι ένα πλάσμα αντιφατικό, ηθικό και ανήθικο, λογικό και παράλογο, φθαρμένο και άφθαρτο. Απλά είσαι εσύ και πρέπει να το θέλεις.
Πρέπει να μάθεις να σέρνεις τον εγωισμό σου, να τον τσαλαβουτάς στις σχέσεις σου, να τον μουλιάζεις στη μοναξιά σου,
να τον αλείφεις με τα πάθη σου, να τον στεγνώνεις επάνω σε ξένα κορμιά και να τον πετάς σαν ξεραμένη μπογιά σε νεόκτιστο τοίχο.
Να μην του αφήνεις το περιθώριο να πάρει ανάσες.
Να λες συγνώμη, γιατί δεν σε νοιάζει η υπερηφάνεια, έτσι τσαλακωμένη που είναι και ζωγραφίζει καρικατούρες σε γκρίζο φόντο. 
Όταν αγαπάς δεν υπάρχει ταπείνωση μόνο σβήσιμο και ανάταση.
Όταν νιώθεις, οι μέρες, οι ώρες, τα μέρη που συχνάζεις, στον Κεραμεικό, στο Μεταξουργείο, στα Εξάρχεια,
φωτίζονται από ένα αδιόρατο, ανεπαίσθητο γαληνεμένο φως.
Πρέπει να αποχωρίζεσαι για λίγο ό,τι λατρεύεις, για να το ξαναεκτιμήσεις, για να το ξανακερδίσεις,
κι ας πονάς, κι ας λιώνεις, κι ας γίνεσαι χάνδρα που κυλάει στο πάτωμα και κινδυνεύει να χαθεί σε μια χαραμάδα.
Μην παίρνεις τίποτα στα σοβαρά, πέρα από τις ανοησίες σου. 
«Μερικές φορές απλά πρέπει να κατουρήσεις στον νεροχύτη», όπως έλεγε και ο Τσαρλς Μπουκόφσκι.
Μην λες ναι, να λερωθώ, κομμάτια να γίνω, να πνιγώ, να πεθάνω, αλλά να φοβάσαι να βουτήξεις τα πόδια στο παγωμένο νερό.   
Κράτησε μακριά έναν ανέλπιστο έρωτα, μια γυναίκα που νιώθεις πως είναι κομμάτι σου που δεν μπορείς να μοιραστείς,
το κορμί πρέπει να παραμένει αδιαίρετο ένα,
αν όμως μουντζουρώσει την αγιογραφία που έφτιαξες με σένα κι εκείνη με κόπο πολύ,
για να συμπεριλάβεις μέσα της τα άγια αισθήματά σου, την πληρότητα και την απόλαυση, το χάδι και την απαλότητά των ονείρων σου,
γιατί εσύ αγαπάς και δίνεσαι και χάνεσαι σε μια αγκαλιά που ανοίγει όταν την έχεις ανάγκη
και δεν κλείνει σαν νιώθει την απειλή μιας προσωρινής ενόχλησης,
μην κάνεις πίσω, μην αφήσεις να σε παρασύρει ο άνεμος χωρίς την πυξίδα της αξιοπρέπειας.
Γιατί αν ήρθε και έφυγε, μην πάρει μαζί της και την ψυχή σου.   
Previous post

«ΝΟΜΙΜΟ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟ: ΜΙΑ ΑΛΥΤΗ ΚΑΙ ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ»

Next post

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ “ΕΛΠΙΔΑΣ” ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΑΣ

freesocial