ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ENA ΑΓΓΙΣΜΑ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΝΙΩΘΕΙΣ

Τέλειωσαν τα παλιά τα όνειρα και το κενό, πες μου, πώς να το καλύψω με τόσο ρεαλισμό;

Δώσε μου λίγο χώρο να απλώσω τα συναισθήματά μου. Δώσε μου λίγο χρόνο να σμιλέψω έναν νέο έρωτα.

Άφησέ με να πλέξω ένα καινούργιο παραμύθι επάνω στον δικό σου πόθο.

Ένα τίποτα είμαι χωρίς τη σκέψη σου κι ας μην σε ξέρω.

Μια σταγόνα είμαι που ψάχνει μια μπόρα να αφεθεί να κυλήσει στα πόδια σου.

Ένας κεραυνός εν αναμονή. Πότε θα χαλάσει ο καιρός να αποκτήσω υπόσταση;

Άφησέ με να γίνω δάκρυ στα μάτια σου, αναστεναγμός στο κορμί σου, χαμόγελο στα χείλη σου, μια ματιά σου σε μια πρόσχαρη ζωή.

Άφησέ με να σε αγγίξω να νιώσεις.

Να σε φιλήσω να γελάσουμε τη θλίψη σου.

Να μπω στο κορμί σου σαν επισκέπτης που ήρθε για να μείνει.

Να γίνω αλμύρα, δροσιά, πάχνη, ομίχλη, ένα χελιδόνι ταξιδιάρικο, ένα περιστέρι που θα φιλάει τα χέρια σου.

Μην μου στερείς τη χαρά να σε νιώσω.

Μην στερείσαι αυτό που μπορώ να σου δώσω και που τόσο σου λείπει!

Άσε με μωρό μου να μπω και να μείνω…

Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Παπανικολάου «Στις σκιές σε αγναντεύω, μα σε προσμένω στο φως», από τις εκδόσεις ΚΟΜΝΗΝΟΣ.

 

 

 

 

 

 

 

Previous post

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΒΡΩ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΨΕΜΑ

Next post

ΤΟ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟΦΑΣΗ: ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ!

freesocial