Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙ

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΒΑΤΡΑΧΟΥ

Οικογενειακός φίλος μας εκμυστηρεύτηκε, γεμάτος υπερηφάνεια, τον τρόπο που βρήκε να κάνει οικονομία στη θέρμανση: εφαρμόζοντας στην οικογένειά του το πείραμα του βατράχου, δηλαδή προσαρμόζοντάς τους σε μία σταθερή (και σχετικά χαμηλή) θερμοκρασία.

Tο ενδιαφέρον μου κίνησε το εν λόγω πείραμα: αν βάλει κανείς έναν βάτραχο μέσα σε μία κατσαρόλα με καυτό νερό, ο βάτραχος θα τιναχτεί και θα πηδήξει προς τα έξω. Αν, όμως, τον βάλει πρώτα σε κρύο νερό και σταδιακά ανεβάζει την θερμοκρασία, το άτυχο (και ανυποψίαστο) ζώο θα παραμείνει εκεί και θα απολαμβάνει το… μπάνιο του, μέχρι τελικά το καυτό νερό να τον βράσει.

Οι συνειρμοί σωρηδόν και αναμενόμενοι: πόσο βάτραχοι, στ’ αλήθεια, είμαστε κι εμείς οι ίδιοι; Κατά πόσο έχουμε συνηθίσει να προσαρμοζόμαστε και να παραμένουμε σε καταστάσεις που μας καίνε;

  • Έχουμε συνηθίσει να εργαζόμαστε πολλές ώρες, με λίγα χρήματα και αυτά, συχνά, «μαύρα». Υπομένουμε τον κάθε κακόπιστο, άπληστο και απαιτητικό εργοδότη, γιατί οι εποχές είναι δύσκολες, και νιώθουμε ότι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες, αφού τουλάχιστον έχουμε μία δουλειά.
  • Έχουμε συνηθίσει μία κακή παιδεία-εκπαίδευση, που σκοπό έχει μόνο την εξειδίκευση των, κατά κύριο λόγο, αυριανών τεχνοκρατών, και ξεζουμίζει τα παιδιά κάτω από μία δυσβάσταχτη αποστήθιση και αμέτρητα διαγωνίσματα και εξετάσεις.
  • Έχουμε συνηθίσει ένα εξίσου κακό, σύστημα υγείας, με το φακελάκι να πρωτοστατεί, και αμέτρητες ελλείψεις και ανεπάρκειες να πλήττουν νοσηλευόμενους και εργαζόμενους.
  • Έχουμε συνηθίσει την αγένεια, την ανοργανωσιά, την έλλειψη προγράμματος και οράματος και προσαρμοστήκαμε σε προσωρινές λύσεις και βολέματα.
  • Έχουμε συνηθίσει την αναξιοκρατία, τις πελατειακές σχέσεις, την ανάδειξη της μετριότητας και την υπονόμευση ή τον παραγκωνισμό των αξιόλογων, γιατί φοβόμαστε ή βαριόμαστε να βγούμε από την ζώνη της άνεσής μας.
  • Έχουμε βολευτεί σε έναν αναπαυτικό, κατά τα άλλα, καναπέ, τη στιγμή που όλα γύρω μας είναι πρόχειρα και κακοφτιαγμένα.

Είμαστε τελικά βάτραχοι; Για πόσο ακόμα θα χουχουλιάζουμε στο νερό που μας καίει;

Το θλιβερό είναι ότι δεν λέω τίποτα καινούριο. Δεν ανοίγω τα μάτια κανενός, δεν αφυπνίζω καμία συνείδηση. Όλοι τα γνωρίζουμε, τα παραδεχόμαστε, αλλά μένουμε απαθείς.

Ίσως τελικά και να μην είμαστε βάτραχοι, αλλά… στρουθοκάμηλοι.

Κρύβουμε το κεφάλι στην άμμο και νομίζουμε ότι έτσι αντιμετωπίσαμε όλα μας τα προβλήματα.

Ελένη Σωκράτους

1
Previous post

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

1
Next post

ΘΡΥΨΑΛΑ ΚΑΙ ΣΚΟΝΗ Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ

freesocial

freesocial