Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΤΟ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟΦΑΣΗ: ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ!

Κάθομαι στον προθάλαμο του ιατρείου με τον (υπέροχο) γιο μου και περιμένουμε μέχρι να έρθει η σειρά μας να τον εξετάσει η παιδίατρος.

Μαζί μας και μία συμπαθέστατη κοπέλα με τους δύο γλυκύτατους γιους της, οι οποίοι έχουν τον ίδιο βαρύ βήχα με τον μικρό μου.

Πιάνουμε την κουβέντα. Δράττομαι της ευκαιρίας να ρωτήσω, να μάθω από την εμπειρία της.

Η κοπέλα, μέσα από τη συζήτηση, καταλήγει: το έχω πάρει απόφαση, θα κοιμηθώ στην άλλη ζωή!

Για όσες πρόκειται ή σκέφτονται να γίνουν μαμάδες, έχω να παραθέσω δύο διαπιστώσεις-συμβουλές.

Η πρώτη: ξεχάστε τα αστραφτερά σπίτια, τις λαμπερές μαμάδες και τα… ατσαλάκωτα μωράκια που βλέπετε στις διαφημίσεις.

Για αρκετό καιρό το σπίτι θα είναι βομβαρδισμένο με μπιμπερό, αποστειρωτές, βραστήρες, πάρκα, περπατούρες, στράτες κ.ο.κ.

Εσείς θα είστε μάλλον άλουστες, με τη φόρμα ή την πιτζάμα ως δεύτερη σάρκα και ωραιότατους μαύρους κύκλους από το ξενύχτι.

Το μωράκι φυσικά, αν και αξιολάτρευτο, θα λερώνεται (συχνά κι εσείς μαζί του), θα κλαίει από τους κολικούς, θα κλαίει γιατί… τα μωρά κλαίνε!

Η δεύτερη: ετοιμαστείτε να γνωρίσετε την πιο μεγάλη αγάπη της ζωής σας· να μάθετε τι σημαίνει ανιδιοτέλεια, φροντίδα, αφοσίωση.

Και μία τρίτη διαπίστωση: είχαν δίκιο οι μαμάδες μας, όταν μας έλεγαν ότι: θα κάνεις κι εσύ δικά σου παιδιά και τότε θα με καταλάβεις!

Είναι συγκλονιστική εμπειρία η μητρότητα. Μαζί με την αγάπη, όμως, φέρει και μεγάλη ευθύνη. Ευθύνη για το πλασματάκι που εξαρτάται εξ ολοκλήρου από μας.

Ευθύνη όχι μόνο για την ικανοποίηση των βασικών του αναγκών, αλλά και για την ανατροφή του, τη διαπαιδαγώγησή του.

Εδώ είναι που η μητέρα πρέπει να συνειδητοποιήσει τον απόλυτα καθοριστικό όσο και σημαίνοντα ρόλο της.

Έναν ρόλο που εκτός από την αγάπη μας, απαιτεί υπομονή και σεβασμό απέναντι στον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

Έναν άνθρωπο που στο μεγαλύτερο μέρος εμείς θα αποτελέσουμε τον βασικό καθοδηγητή της ζωής του γι’ αυτό και οφείλουμε να τον μεγαλώσουμε σωστά.

Αφοσίωση δεν σημαίνει να χάσουμε τον εαυτό μας· ίσα ίσα, πρέπει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να διδάξουμε στο παιδί μας ποιότητα, ανθρωπιά, ευαισθησία.

Πόσες φορές βλέπω αγενείς ή σκληρούς ανθρώπους και σκέφτομαι ότι κάποτε ήταν κι εκείνοι παιδιά και αναρωτιέμαι, αλήθεια, τι μπορεί να έφταιξε.

Μητέρα σημαίνει αλλαγή. Αλλαγή ρόλου, εαυτού, σκέψης, ζωής. Και αυτή είναι μία συνειδητοποίηση που έρχεται σίγουρα μετά τη γέννηση του παιδιού μας, αλλά πρέπει, έστω και σαν σκέψη να προϋπάρχει. Διότι η απόφαση να γίνει μία γυναίκα μητέρα απαιτείται να είναι προϊόν όχι μόνο αγάπης, αλλά και υπευθυνότητας και συνειδητοποίησης της τεράστιας αλλαγής που θα έρθει στη ζωή μας.

Όπως μου είπε κι ένας νέος μπαμπάς, που γέννησα μαζί με τη γυναίκα του, «Τώρα Αρχίζει η ΖΩΗ».

Ελένη Σωκράτους

 

Previous post

ENA ΑΓΓΙΣΜΑ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΝΙΩΘΕΙΣ

Next post

ΤΑ ΔΕΣΜΑ

freesocial