ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΣΚΙΣΜΕΝΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΛΑΣΠΕΣ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ

Αχ αυτός ο χρόνος!

Πώς επεκτείνεται, πώς τεντώνεται, πώς παίζει μαζί σου.

Κοίταξε πώς βρίσκει ανοίγματα για να εισχωρήσει και να τσαλαβουτήσει, πώς κάνει τις χαραγματιές όλο και πιο βαθιές. Ξύνει την επιφάνεια της επιδερμίδας και εισχωρεί να σε ταράξει.

Αχ αυτός ο χρόνος!

Πόσο ξαφνικά αρχίζει και κυλά και πάλι γρήγορα, σαν να παίρνει ρυθμό από τους χτύπους της καρδιάς σου, κι αρπάζει τις σκέψεις σου και τις κάνει ανεμοστρόβιλο.

Αχ αυτός ο χρόνος!

Που σε παίζει στα δάκτυλα, παιχνίδι χάρτινο στα χέρια των αγγέλων… Παιχνίδι ο χρόνος του Κώστα Αξελού, που σε κάνει πιονάκι του και σε πετά κάτω στο χώμα σαν μια χούφτα ξεφλουδισμένα κάστανα. Κουρελάκι που το παρασύρει ο άνεμος.

Όλα εξελίσσονται, όλα αλλάζουν αδιάκοπα κι εμείς,

φτωχοί στη σκέψη με «άγαρμπα» συναισθήματα,

να επιμένουμε να σταματήσουμε τον χρόνο και το παιχνίδι,

να αποστρέψουμε το βλέμμα από τον Ηράκλειτο,

να του κλείσουμε το στόμα, να μην ψιθυρίζει πια «τα πάντα ρει»,

να τα δούμε να γίνονται γιορτή,

μια θεατρική παράσταση που γεμίζει την ψυχή μας με έρωτα και ομορφιά.

Αχ αυτός ο χρόνος!

Που ποτέ δεν διάβασε Πλάτωνα ή Αριστοτέλη και κάνει τον έρωτα σκισμένο πουκάμισο και την ομορφιά λάσπες και πόνο.

Αχ αυτός ο αδυσώπητος χρόνος που σε έφερε και σε πήρε.

 

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Παπανικολάου «Στις σκιές σε αγναντεύω, μα σε προσμένω στο φως”, από τις εκδόσεις ΚΟΜΝΗΝΟΣ.

Previous post

Η ΑΝΝΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΡΕΛΗ

Next post

ΑΓΕΡΩΧΗ ΣΤΟ ΑΡΜΑ ΤΗΣ

freesocial