ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΜΠΑΚΙΡΕΝΙΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ

Σηκώνω το ποτήρι να βρέξω τα χείλη μου με τη μυρωδιά σου και αντικρύζω απέραντους κόσμους στα μάτια σου.

Κάθεσαι απέναντί μου και η ματιά μου φεύγει στο βάθος της αίθουσας: στον τοίχο μερικά χαλασμένα ρολόγια αναμετριούνται με τον χρόνο που σταμάτησε, αλλά επιμένει.

Και κάποια παλιά χαρτονομίσματα μιλούν για παλιές οφειλές. Άραγε με ξέχασες;

Με σκουντάς, μου μιλάς, διακρίνεις τη θλίψη στα μάτια μου αλλά της δίνεις άλλο όνομα («πόσο ερωτικά είναι τα μάτια σου»).

Σου ξυπνά τον έρωτα λες, σαν ξυπνητήρι που ξέφυγε από τον λήθαρχο κι εγώ… φαντάζομαι σπασμένα ξυπνητήρια.

Οι διαφημίσεις των σιγαρέτων μιας άλλης εποχής ντύνουν τους τοίχους, μα δεν βγάζουν νόημα. Ξεφυλλίζουν το ημερολόγιο με τις απουσίες. Μου λείπεις… 

Δεν καπνίζω, πίνω μόνο, όπως τότε, όπως πάντα.

Λαχταρώ να φέρω το κορμί σου κοντά μου, να νιώθω τις φλέβες σου καθώς σε πιέζω επάνω μου,

να νιώθεις το άγγιγμά μου που λέει, ό,τι είναι να σου πω, χωρίς μια λέξη.

Παλιές φωτογραφίες κρέμονται ολόγυρα σαν ξεφτισμένα όνειρα, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, σαν τον έρωτα που φτάνει όταν είσαι βέβαιος πως σε ξέχασε και φεύγει όταν είσαι βέβαιος πως σε βρήκε.

Θέλω να διατρέξω το κορμί σου, στα έγκατα να μπω, να αναζητήσω τις πιο σκοτεινές γωνιές σου. Να τις φωτίσω με δικό μου άπλετο φως.

Μπακιρένια κανατάκια σε διάφορα μεγέθη -για να χωρούν κάθε αναζήτηση- φωνάζουν από την απέναντι γωνιά στους ανυποψίαστους, να τα προσέξουν: «Ξέρετε πόσα σκασμένα χείλη δίψασαν για το άγγιγμά μας;».

Δίψασα και πείνασα πολύ χωρίς το φιλί και το κορμί σου.

IMG_20180227_203723

IMG_20180227_203719

Previous post

ΣΙΩΠΗΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Next post

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΜΟΥ ΜΑΜΑ;

freesocial