ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΖΗΣΤΕ ΚΟΝΤΑ, ΖΗΣΤΕ ΚΑΛΑΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΘΡΥΨΑΛΑ ΚΑΙ ΣΚΟΝΗ Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ

 

Σκόνη, βουή, θολές εικόνες. Δεν μπορώ να δω. Πού είσαι;

Εκρήξεις. Ο θόρυβος από τις εκρήξεις πηγαίνει μακριά. Φτάνει μέχρι το τελευταίο μου κύτταρο. Δεν μπορώ να ακούω. Εσύ μπορείς;
Τα κτίρια σωριάζονται ένα ένα στο χώμα. Συνθλίβονται στο έδαφος. Αδειάζουν οι γεμάτες ματιές. Κρανίου τόπος. Σταματάει ο χρόνος και μόνο το σώμα μου αντιδρά. Έγινε πιο τραχύ το δέρμα μου, πιο υγρά τα μάτια μου. Πού είσαι;
Λένε πως τζάμια ράγισαν χιλιόμετρα μακριά και έσπασαν καρδιές (μπορεί μόνο την καρδιά μου).
Ερήμωσαν οι δρόμοι. Δεν είναι άξιο θέαμα μια τόσο απροσδόκητη κατάρρευση. Δεν το βλέπεις;
Σαν το φινάλε ταινίας υποψήφιας για Όσκαρ όλα εδώ τελειώνουν, αλλά δίχως happy end;
Το δάκρυ που κατηφορίζει στο πρόσωπο θα σκουπιστεί βιαστικά. Το βλέπεις;
Η απόλυτη αφοσίωση του ενός στον άλλο δεν θα υπάρξει.
Το σονέτο της συνύπαρξης των δυο φύλων, με τις συγκρούσεις και τις διαφωνίες, θα επικαλυφτεί με τόνους θορύβων.
Ο πίνακας ζωγραφικής με τα έντονα χρώματα της ευλογίας της συνύπαρξης, της μοναχικότητας και του αδιαίρετου ένα, θα μουλιάσει στις λάσπες.
Θα χάσουν τον δρόμο τους. Δεν μπορούν να διακρίνουν ο ένας τη σιλουέτα του άλλου. Άραγε, πού νάσαι;
Δεν θα δώσει ο ένας στον άλλο,
δεν θα αγαπήσει και δεν θα αγαπηθεί,
δεν θα υποχωρήσει, θα χάσει τον πόλεμο
και η «Αόρατη κλωστή» θα σπάσει.
Πόσο εύκολα έγινε, χωρίς εσένα, θρύψαλα και σκόνη η πόλη των ονείρων μου.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Παπανικολάου «Στις σκιές σε αγναντεύω, μα σε προσμένω στο φως», από τις εκδόσεις ΚΟΜΝΗΝΟΣ.
βάτραχος
Previous post

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΒΑΤΡΑΧΟΥ

1
Next post

ΑΝΕΙΠΩΤΑ ΛΟΓΙΑ

freesocial

freesocial