ΑΙΘΟΥΣΑ 5, ΜΑΝΗΣΑΡΘΡΑΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΛΕΡΩΜΕΝΕΣ ΠΑΝΕΣ, ROUTINE SEX ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΟΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Αν ρωτήσεις οποιαδήποτε σύγχρονη κοπέλα «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;», καμιά δεν πρόκειται να σου απαντήσει σύζυγος και μητέρα.

του Δημήτρη Ζιαμπάρα

Μια φοιτήτρια πλέον δεν προβλέπεται να παντρευτεί πριν τελειώσει τις σπουδές της· η καριέρα πάντα προηγείται.

Η οικογένεια δεν θεωρείται αρκετά φιλόδοξο όνειρο για μια κοπέλα. Ειδικά ο ρόλος της νοικοκυράς θεωρείται ό,τι πιο υποτιμητικό.

Αντιθέτως,

  • το να φέρεται η γυναίκα σαν άντρας (λ.χ. σεξουαλικά επιθετική, ανόητες κοκορομαχίες),
  • να μιλάει σαν άντρας (λ.χ. με φράσεις όπως «μαλάκα» και «στ’ αρχίδια μου»),
  • και να σκέφτεται σαν άντρας (λ.χ. με δήθεν βαθείς στοχασμούς, αντί για το γυναικείο ένστικτο που την κάνει και καλύτερο κριτή χαρακτήρων),

θεωρείται ένδειξη απελευθέρωσης.

Ωστόσο, δεν νομίζω να υπάρχει κάτι πιο υποτιμητικό για μια γυναίκα από το να φέρεται σαν άνδρας.

Οι περισσότερες γυναίκες σήμερα γίνανε οι άντρες που θα ήθελαν να παντρευτούν και μετά παραπονιούνται που δεν βρίσκουν άντρα να παντρευτούν — μα τους άντρες τους ελκύουν οι θηλυκές γυναίκες. Αυτές, δηλαδή, που δεν κρύβουν έναν ομοφυλόφιλο άνδρα μέσα τους.

Στα ΜΜΕ προάγεται ένας ανόητος ανταγωνισμός των γυναικών με τους άντρες, ξεχνώντας πως οι άντρες έδωσαν στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου, ανακάλυψαν το αντισυλληπτικό χάπι,  εφηύραν το ψυγείο και το πλυντήριο, που τις απελευθέρωσε από τις δουλειές του σπιτιού.

Από την άλλη, η γυναίκα είναι αυτή που εκπολιτίζει τον άνδρα, του δίνει ενέργεια και του δείχνει τον δρόμο στη ζωή — χωρίς τη γυναίκα ο άνδρας είναι χαμένος στη ζωή του. Αρχετυπικά τα δύο φύλλα διαφέρουν πολύ, τα αγόρια παίζουν με στρατιωτάκια και τα κοριτσάκια με κούκλες, ενώ αργότερα ο άντρας βρίσκει ή χάνει την ψυχή του στο επάγγελμα και η γυναίκα στην οικογένεια.

Βέβαια, πολλοί διανοούμενοι διαφωνούν με αυτά, θεωρώντας πως άνδρες και γυναίκες είναι βασικά ίδιοι και αυτές τις διαφορές τις δημιουργεί η κοινωνία.

Όμως, όπως είπε και ο Τζώρτζ Όργουελ: «Μόνο ένα διανοούμενος θα ήταν αρκετά ηλίθιος για να πιστεύει κάτι τέτοιο».

Οι άντρες φεμινιστές μου προκαλούν θλίψη και οργή. Μου προκαλούν θλίψη, γιατί δεν καταλαβαίνουν πως δεν υπάρχει γυναίκα Τσιτσάνης, γιατί δεν υπάρχει και γυναίκα δράκος.

Μου προκαλούν οργή, γιατί δεν καταλαβαίνουν πως σε καθεστώς ισοπεδωτικής εξίσωσης είναι οι γυναίκες που χάνουν.

Οι γυναίκες ανέκαθεν απαιτούσαν, και ορθά, να μην αποτελούν αντικείμενα ηδονής…

Ρίξτε όμως μια ματιά γύρω σας, στα πάντα πλέον η γυναίκα προβάλλεται ως αντικείμενο ηδονής: από τις τηλεοπτικές διαφημίσεις και τα μουσικά βίντεο, μέχρι τις αφίσες και το youporn. Στον προσωπικό μου περίγυρο, οι παραδοσιακές γιαγιάδες (που δεν είχαν σεξουαλική ζωή πριν τον γάμο τους, ούτε δουλειά μετά) όλες ανεξαιρέτως ήταν αφέντρες στα σπίτια τους. Σήμερα, οι φεμινίστριες κόρες μας φοβόμαστε μην στα 38τους καταντήσουν να ζητιανεύουν για σπέρμα (και δεν είναι υπερβολή — συμβαίνει!).

Ο φεμινισμός απλά κατάφερε στα γυναικεία μειονεκτήματα να προσθέσει και τα ανδρικά.

Ζευγάρι φίλων μου Ινδών, που γνώριζαν από παιδιά ότι θα παντρευτούν —ιδιαίτερα μορφωμένοι και οι δύο, πλούσιοι, ανώτερης κάστας, που ζουν και στις δύο χώρες, Βρετανία και Ινδία— μου έλεγαν ότι οι γυναίκες στη Δύση είναι πάρα πολύ δυστυχισμένες.

Στην Ινδία τα στατιστικά είναι εντυπωσιακά: το 90% των γάμων είναι από προξενιά, με μόνο 1% ποσοστό διαζυγίων και από τα υψηλότερα επίπεδα ικανοποίησης στον κόσμο.

Οι Ινδοί απέδιδαν τη δυστυχία της δυτικής γυναίκας, στο γεγονός ότι έχει επικρατήσει εξ ολοκλήρου ο γάμος από έρωτα, εν αντιθέσει με την Ινδία όπου αποδέχονται πως ο περίγυρος ξέρει καλύτερα από το άτομο το τι έχει ανάγκη.

Νομίζω ότι η άποψή τους για τον γάμο στη Δύση είναι ιδιαίτερα αισιόδοξη, διότι πλέον τους γάμους από έρωτα, τους ανταγωνίζονται οι γάμοι από απόγνωση.

Σύγχρονη μάστιγα και για τα δύο φύλα: η γυναίκα θέλει να παντρευτεί μόνο όταν αρχίζει να μετράει τους χτύπους από το βιολογικό της ρολόι, ενώ ο άντρας, ακόμη και τότε, αρνείται να πάρει ευθύνες.

Στη Δύση, οι σύγχρονοι άνδρες και γυναίκες θεωρούμε πως όσο περισσότερες επιλογές έχουμε διαθέσιμες στο θέμα των συντρόφων, τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα έχουμε να ερωτευτούμε τον «σωστό» άνθρωπο και μετά να ευτυχίσουμε στον γάμο μας.

Αυτή η δυτική άποψη για τον γάμο από έρωτα υποκρύπτει δύο τεράστια λάθη. Πρώτο λάθος: οι πολλές επιλογές. Αυτές μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο να εστιάζουμε στα επί μέρους χαρακτηριστικά του ανθρώπου, εξωτερικά και εσωτερικά: ύψος, μάτια, κοιλιακούς, οπίσθια, στήθη, ευφυΐα, ευστροφία, εμπειρία, καλλιέργεια, καλοσύνη, αρρενωπότητα, θηλυκότητα, ευγένεια, γενναιοδωρία.

Μετέπειτα συγκρίνουμε συνεχώς και ατέλειωτα τους υποψήφιους συντρόφους, σαν να επιλέγουμε smartphone σε τεχνολογικό supermarket, αντιπαραβάλλοντας τεχνικά χαρακτηριστικά προϊόντων μεταξύ τους. Ο θαυμασμός όμως για ένα επιμέρους ανθρώπινο χαρακτηριστικό διαρκεί ελάχιστα, μέχρι να βρεθεί κάτι καλύτερο.

Μας διαφεύγει έτσι παντελώς η αίσθηση ολότητας που διακρίνει έναν άνθρωπο: το μοναδικό και ανεπανάληπτο «Είναι» του.

Ποτέ δεν ξέρουμε γιατί είμαστε μαζί με έναν άνθρωπο· και αν ποτέ το βρούμε αυτό είναι ένδειξη ότι η σχέση έχει τελειώσει.

Σε καμιά περίπτωση δεν είμαστε μαζί με έναν άνθρωπο για τα θετικά χαρακτηριστικά του, αυτά τα θέλουν όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν θέλουν να είναι μαζί του.

Είμαστε μαζί με έναν άνθρωπο, διότι ανακαλύψαμε αυτή του τη μοναδικότητα η οποία είναι άρρητη, δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Μπορεί μόνο να εντοπιστεί στο βλέμμα του και στην γλώσσα του σώματός του.

Μόνο όταν εστιάσεις στην αναζήτηση αυτής της ολότητας σε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο, μπορείς πραγματικά να ερωτευτείς και αργότερα να αγαπήσεις κιόλας.

Αυτό απαιτεί πίστη (δηλαδή να πάρεις ρίσκο ότι αυτός είναι ο άνθρωπός σου) και θυσίες (δηλαδή αυταπάρνηση και αγώνας) για χάρη του.

Το όλον στον άνθρωπο δεν μπορείς να το διακρίνεις έξω από μια σχέση, μόνο από μέσα, όταν δοθείς απροϋπόθετα —και απροϋπόθετα δεν δίνεσαι ποτέ σε μια από τις πολλές σχέσεις. Ο άνθρωποι ανέκαθεν γνώριζαν πως η αφοσίωση στον σύντροφο προηγείται του έρωτα και της αγάπης στον γάμο— όχι το αντίστροφο.

Δεύτερο λάθος στον δυτικό γάμο: η θεοποίηση του έρωτα.

Γενικώς, ο έρωτας είναι κάκιστος σύμβουλος για τον γάμο, γιατί ο γάμος δεν είναι έξαλλα «πηδήματα», αλλά συνεχείς μάχες με τις φρουτόκρεμες, τις λερωμένες πάνες και το routine sex.

Οι θιασώτες του έρωτα, αν και τοποθετούν το βίωμά τους στο κέντρο της ύπαρξής τους ή μάλλον αντλούν υπαρξιακό νόημα από αυτό, είναι αψίκοροι, δηλαδή βαριούνται εύκολα και σαν τον Καζανόβα, δεν αργούν να πουν: next please! 

Και ό,τι άλλο μπορείτε να ανακαλέσετε στον νου σας από τους τρανούς και θρυλικούς έρωτες της ζωής, του βιβλίου ή της οθόνης.

Κάποτε οι άνθρωποι από διαίσθηση και μόνο διέθεταν τη σοφία που τους επέτρεπε να τα ξέρουν όλα αυτά.

Ήταν τότε που οι άνθρωποι για χιλιετηρίδες παντρεύονταν με προξενιά. Οπότε, εύλογα προκύπτει το ερώτημα: να επιστρέψουμε στα προξενιά; 

Δεν ξέρω! Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι μοναδική ελπίδα για να ξαναπαντρευτώ είναι να συναντήσω τη νύφη για πρώτη φορά στα σκαλιά της Εκκλησίας.

Previous post

ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΠΟΥ, ΚΑΠΟΤΕ

Next post

ΤΟ ΡΥΑΚΙ

freesocial