ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΣΑΝ ΜΙΑ ΑΠΑΛΗ ΣΤΡΩΣΗ ΒΟΥΤΥΡΟΥ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ

Τον ακούς; Ο ήχος του βιολιού μαλακώνει τις φλέβες στον λαιμό μου. Σαν μια απαλή στρώση βούτυρου στα χείλη μου το άγγιγμά σου θεσπέσιο μύρο.

Τα ακούς; Τα λόγια μου πολύχρωμα μπαλόνια στην ξύλινη οροφή, σαν βροχή πέφτουν στα ολόξανθα μαλλιά σου. Χαμογελάς και το γέλιο σου αφήνει ελεύθερες τις σκέψεις μου, που δεν μιλούν. Άδειασαν τις αποθήκες της μνήμης τους για να χωρέσουν εσένα.

Τους ακούς; Οι ήχοι του λαϊκού τραγουδιού έγιναν λέξεις, αγιογραφίες που η μια δίπλα στην άλλη ντύνουν έναν ολόκληρο ναό αισθήσεων. 

΄Ακου! Τριζοβολούν τα πεύκα στα λιβάδια του μυαλού μου, με τις πευκοβελόνες τους να αναζητούν σκιά στις ρίζες των ολόπυκνων μαλλιών σου. Δεν τις νιώθεις;

Δεν ακούς, δεν βλέπεις πως ό,τι λέω βγαίνει από τα χείλη σου; Δεν ακούς τη σιωπή μου;

Έχεις δίκιο! Ποιος μπορεί να ακούσει και να δει τους ήχους και τις εικόνες ενός μυαλού, που πλημμύρισαν την αίθουσα που έντυσες με την παρουσία σου;

Train-Track-Widescreen-Desktop-Wallpapers
Previous post

ΤΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΕ ΕΞΙ ΩΡΕΣ;

epikoinoniafreesocial
Next post

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ;

freesocial

freesocial