ΒΙΒΛΙΟΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

ΑΠΟ ΤΗ ΝΥΦΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ

«Ο πιο μεγάλος χωρισμός» μου είπε, «είναι εκείνος που περνά από το θόρυβο της νυφικής γιορτής στη σιωπή της καθημερινότητας».

Τι εκπληκτική φράση! Ο Μάνος Καστέλης, στο βιβλίο του «Έξι ώρες», που παρουσιάζουμε (Εκδόσεις ΚΟΜΝΗΝΟΣ) στις 13 Ιανουαρίου στη Νέα Μάκρη, σε μια πρόταση συμπυκνώνει μια οξύτατη, αλλά και τόσο θλιβερή διαπίστωση…

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το βιβλίο, που εμπεριέχει τα πιο πάνω λόγια.

«…Να σημειώσω πως, σε όλη τη διάρκεια της συνομιλίας μας, εκείνες με κοίταζαν με δέος, καθώς στα δικά τους μάτια εγώ φάνταζα σα μια γυναίκα χωρίς φραγμούς, που παραβίαζε κατάφορα τους κανόνες της ηθικής τάξης.

Ήταν κορίτσια που, όταν γελούσαν, το γέλιο τους θύμιζε τρεχούμενα νερά.

Κορίτσια που μοσχομύριζαν σα φρέσκα στάχια, έτοιμα να παραδώσουν τα όνειρά τους στον πλειστηριασμό μιας ευκαιρίας.

Κορίτσια που η χαρά τής νιότης τους περνούσε απαραιτήτως από τα σταγονόμετρα μιας ελεγχόμενης ευτυχίας.

Ήταν παρθένες που έκλαιγαν από σήμερα τ’ αυριανά τους αισθήματα, καθώς έβλεπαν να τις περιμένουν, στα πλυντήρια της αγάπης, τα μαύρα ξένα πουκάμισα.

Ήταν κορίτσια που γνώριζαν απόλυτα τις πατρογονικές ευθείες, αλλά αγνοούσαν επιδεικτικά τις απρόσμενες ερωτικές τους στροφές.

Δε θα ξεχάσω τα λόγια της μεγαλύτερης, καθώς αναφερθήκαμε μεταξύ άλλων και στο νόημα του γάμου. «Ο πιο μεγάλος χωρισμός» μου είπε, «είναι εκείνος που περνά από το θόρυβο της νυφικής γιορτής στη σιωπή της καθημερινότητας».

Αυτή η άποψη, ομολογώ, μ’ έβαλε σε σκέψεις. Το οξύμωρο σ’ αυτές τις χώρες είναι ότι, ενώ καταρρακώνεται δραματικά η αξιοπρέπεια μιας γυναίκας που τη ρίχνουν βίαια στο κρεβάτι, η ίδια αξιοπρέπεια ανεβαίνει κατακόρυφα, αν το αποτέλεσμα αυτής της πτώσης οδηγήσει επιτυχώς τη γυναίκα στη μητρότητα.

Είναι ένας «ηθικός» κόσμος εκεί έξω με απροσπέλαστα στεγανά, που δεν κρίνεται από κανέναν και απερίσπαστος εξακολουθεί να τηρεί σκοτεινές παραδόσεις, που η καταγωγή τους χάνεται πίσω από τους αμμόλοφους της ερήμου.

Παραδόσεις που μεσουρανούν κυρίως στα απομακρυσμένα χωριά, εκεί όπου, όπως με πληροφόρησαν, το λάβδανο το προμηθεύονται τα σπίτια που έχουν κορίτσια, με τις νταμιτζάνες».

 

 

 

potamifreesoscial
Previous post

ΤΟ ΡΥΑΚΙ

Caruso-οικογένεια-1910-1
Next post

«Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ» - Φ. ΕΝΓΚΕΛΣ

freesocial

freesocial