ΑΡΘΡΑΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟ

ΤΟ ΑΠΑΡΑΒΙΑΣΤΟ ΠΛΕΓΜΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Βασισμένο σε ένα αυταρχικό μοντέλο και με μέσον την εκπαίδευση, την εκκλησία και τον στρατό το καπιταλιστικό σύστημα έχει επιβάλλει ένα συγκεκριμένο τρόπο αντίληψης της καθημερινότητας και έχει διαμορφώσει ένα απαραβίαστο πλέγμα εξουσίας στις ανθρώπινες σχέσεις.

του Νίκου Παπανικολάου

Έχει δομήσει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες με πανομοιότυπο τρόπο.

Ένα ανελεύθερο καθεστώς θέλει ανελεύθερους πολίτες και ανελεύθεροι είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν βαθιά την πεποίθηση της ελευθερίας, του δικαιώματος για μια αξιοπρεπή ζωή που τους παρέχει τα εχέγγυα της εξέλιξης και της ευτυχίας. Που γαλουχημένοι σε ένα περιοριστικό πλαίσιο αντιλήψεων, περιθωριοποιούν ολόκληρες κοινωνικές ομάδες και αυτοπεριθωροποιούνται. Που κατατάσσουν τους ανθρώπους και τους κρίνουν στη βάση των πολιτικών, κοινωνικών αντιλήψεών τους ή με βάση το χρώμα, τη φυλή και τις σεξουαλικές προτιμήσεις τους.

Ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε πως η οικογένεια, η εκκλησία, το σχολείο, ο στρατός στραπατσάρουν τον ελεύθερο άνθρωπο, του στερούν το οξυγόνο της δημιουργίας και της ανοιχτής σκέψης και μάλιστα, χαριτολογώντας, έλεγε πως αν κάποιος έχει καταφέρει να ξεφύγει κάπως από τις δαγκάνες του αυταρχισμού, του πετάνε και μια βράβευση, τον κάνουν… ακαδημαϊκό και ξεμπερδεύουν μια κι έξω.

Οι σειρήνες της εξουσίας είναι παραπλανητικές, σαγηνευτικές και δύσκολα μπορεί κάποιος να τις αγνοήσει. Όμως, το θέμα δεν είναι μόνο η ανάληψη ή και κατάληψη της εξουσίας, όσο το πώς θα διαμορφωθούν νέες συνειδήσεις, πώς θα καταφέρει η ελληνική κοινωνία να ανασάνει, να ξαναποκτήσει προσανατολισμό και ιδεολογία.

Η στρεβλή αντίληψη πως άλλο πολιτική και άλλο συμπεριφορά και χαρακτήρας διαμόρφωσε μια ερμαφρόδιτη Αριστερά, που έδινε δείγματα προοδευτισμού στον πολιτικό προσανατολισμό της και συντηρητισμού σε κοινωνικά ζητήματα. Η ανανεωτική Αριστερά και ιδίως το ΚΚΕεσ., τα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, επιχείρησαν να εντάξουν στην πολιτική ορολογία και τη σεξουαλικότητα και τις ανθρώπινες σχέσεις και να επαναπροσδιορίσουν τη σημασία της οικογένειας στη διαμόρφωση μιας προοδευτικής κοινωνίας.

Όσο κι αν μοιάζει πολυτέλεια σήμερα που είμαστε παραδομένοι στη μέγγενη της κρίσης, με αποσαθρωμένο τον κοινωνικό ιστό, αποδιοργανωμένες τις εργασιακές σχέσεις και καταπατημένα τα εργασιακά δικαιώματα και με ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας να ζει κάτω από τα όρια τη φτώχειας, είναι καιρός η Αριστερά να επαναπροσδιορίσει τη σκέψη της.

Παρά τη στάση του Τύπου, που ήταν και είναι μεροληπτική και ειρωνική, ως ένδειξη παντελούς έλλειψη γενικότερης παιδείας και μιας περιοριστικής αντίληψης της πολιτικής, αλλά και μιας εμμονής στην παραδοσιακή πολιτική λογική που είναι αυταρχική και προάγει μια φασίζουσα αντίληψη.

Το ίδιο κοντόθωρη είναι και η αντίληψη που έχει επικρατήσει για τα ΜΜΕ, απέναντι στα οποία κάθε προσπάθεια εξομάλυνσης προσκρούει σε «υψηλά» συμφέροντα. Σύμφωνα με αυτήν, κάθε σχετική πράξη τακτοποίησης ενός άναρχου τοπίου σχετίζεται με τις προθέσεις περιορισμού της ελευθερίας διακίνησης ιδεών, κάτι που αφορά και στα social media.

Προφανώς και θα πρέπει να υπάρχει ολοκληρωτική έλλειψη λογοκρισίας και δεν θα πρέπει να υπάρχει κανένας περιορισμός στη φιλοσοφία των Μέσων, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρχουν θεσμοθετημένοι κανόνες και σε πολλές περιπτώσεις να μπαίνουν κριτήρια ποιότητας, Δημοκρατίας αλλά και διαφύλαξης της προσωπικότητας και του γενικότερου κοινωνικού συμφέροντος.

Η καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων, ο αποκλεισμός κοινωνικών ομάδων, η προσβολή της ανθρώπινης προσωπικότητας, η προαγωγή της βίας και του ρατσισμού, το bulling, η παιδοφιλία και η εκμετάλλευση ανηλίκων, ακόμη όμως η εμμονή σε αντιλήψεις και η εσκεμμένη παραποίηση της αλήθειας, δεν μπορούν να έχουν θέση ούτε καν στο twitter ή το Facebook.

Αυτό που πίστευε και πιστεύει η Αριστερά είναι πως η δύναμη των ιδεών μπορεί να της επιτρέψει να επικρατήσουν σε έναν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας, μέσα από την ανταλλαγή απόψεων, τις συγκρούσεις αλλά και την ελεύθερη διακίνηση ακόμη και ανελεύθερων απόψεων. Δεν βλέπει τα ΜΜΕ ως μέσον μιας άγριας κατά Γκαίμπελς προπαγάνδας ή ως μέσα χειραγώγησης των μαζών.

Η Αριστερά οφείλει να είναι παρούσα όχι μόνο στους αγώνες αλλά και στη μεταλλαγή των κοινωνικών δομών, προς όφελος των Ελλήνων πολιτών και της εμπέδωσης μια όλο και πιο ουσιαστικής και βαθιάς Δημοκρατίας.

Παρά τις προσπάθειες στελεχών της κυβέρνησης να «ντύσουν» με ιδεολογικό περιεχόμενο τις διαπραγματεύσεις, για το ασφαλιστικό, με την τρόικα και τους δανειστές και τις αναφορές τους στην κοινωνική δικαιοσύνη και τα ταξικά (;) συμφέροντα, δεν μπορεί να αποκρυβεί μια οδυνηρή πραγματικότητα: η άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής έχει περιοριστεί σε μια διαχειριστική λογική της οικονομικής κρίσης. Δηλαδή, έχει μεταφέρει το αντικείμενο των διαβουλεύσεων σε περισσότερο ή λιγότερο οδυνηρές συμφωνίες για τους Έλληνες εργαζομένους, στην κατεύθυνση όμως ενός αποτυχημένου προγράμματος οικονομικής ασφυξίας-άγριας λιτότητας, κατεδάφισης του κράτους πρόνοιας και περιθωριοποίησης ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων.

Ο πόνος όμως που προκαλούν τα έτσι κι αλλιώς υφεσιακά μέτρα και η αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας με σκληρούς ταξικούς όρους, δεν απαλύνεται από μερικές μικροαλλαγές. Το σπιράλ θανάτου σφίγγει κι άλλο τον κλοιό.

Πουθενά στην κυβερνητική ατζέντα δεν διαφαίνεται ένας άλλος πολιτικός «τόνος», που θα δικαιολογούσε την παρουσία στις παρυφές της εξουσίας ενός κόμματος της Αριστεράς και όλα όσα διαρρέουν στον Τύπο, δεν αφορούν παρά τις αποχρώσεις του γκρίζου, καθώς η χώρα χορεύει στους ρυθμούς παράλογων και επαναλαμβανόμενων απαιτήσεων φτωχοποίησης.

Αυτή η διάψευση ελπίδων, η ιστορία θα δείξει πόση ζημιά έχει γίνει ήδη στο εγχείρημα «πρώτη φορά Αριστερά», εγείρει πολλά ερωτήματα για τον ρεαλισμό στην άσκηση πολιτικής, για τον τρόπο που μπορεί να συνδεθεί η ιδεολογία με συγκεκριμένες και μετρήσιμες ανάγκες της.

 

Previous post

Η HIT Η TRENDY ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΒΟΛΤΑΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΚΥΛΟ

Next post

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

freesocial