ΑΙΘΟΥΣΑ 5, ΜΑΝΗΣΑΡΘΡΑΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΤΟ… ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΡΩΜΕΝΑ

Ψάχνω στους δρόμους για παιδικές φωνές… Ούτε μια! Μόνο ήχοι από αυτοκίνητα και μηχανές. Κοιτάω μήπως πεταχτεί ξαφνικά μια μπάλα πάνω μου, σημάδι ότι κάποια παιδιά παίζουν!

της Στέλλας Δεναξά

Τίποτα κι εκεί, δεν κινδυνεύω. Και τότε θυμάμαι…

Θυμάμαι, πριν κάποια χρόνια, τον εαυτό μου και τα παιδιά της γειτονιάς να δίνουμε ραντεβού στις 6, στη γωνία, να μαζευτούμε να παίξουμε. Ανεβαίναμε τρέχοντας να προλάβουμε να διαβάσουμε, για να βρεθούμε όλα μαζί να διασκεδάσουμε.

Τα παιχνίδια μας πολλά, διασκεδαστικά μα και τόσο οικονομικά. Μια μπάλα, ένα σκοινάκι, ένα λάστιχο… Μας έβρισκε η νύχτα παίζοντας μ’ αυτά. Πότε μήλα, πότε μπάλα, πότε λάστιχο. Άλλες φορές κρυφτό, κυνηγητό. Μέχρι που ακούγαμε τις μανάδες μας να μας φωνάζουν. Χάναμε την αίσθηση του χρόνου με γέλιο και χαρά.

Και τώρα βέβαια παίζουν τα παιδιά. Και τώρα βιάζονται να τελειώσουν τα μαθήματά τους για να παίξουν. Τα περιμένουν τόσα παιχνίδια εξάλλου.

Το διαδίκτυο έχει άπειρα παιχνίδια! Μπροστά σε μια οθόνη μπορείς να παίξεις ό,τι μπορείς να φανταστείς! Και μπάλα ακόμα… Θα μου πείτε, δηλαδή τώρα τα παιδιά δεν επικοινωνούν; Και βέβαια επικοινωνούν! Μπροστά στην οθόνη! Περιμένουν εναγωνίως ν’ ακούσουν το «γκλιν» από το κινητό ή τον υπολογιστή, σημάδι ότι έχουν μήνυμα. Από ποιον; Μα από φίλο! Από ποιον φίλο; Ωωχχχ μωρέ…Τι ψάχνεις τώρα! Τόσος κόσμος στο διαδίκτυο!

Ολόκληρος ο κόσμος! Τα παιδιά παίζουν κι επικοινωνούν σκυμμένα πάνω από μια οθόνη, που χωράει ολόκληρο τον κόσμο (τρομακτικό αν το καλοσκεφτείς!).

Δεν χρειάζεται να βγει η μητέρα να τα φωνάξει, για να σταματήσουν το παιχνίδι. Τα έχει μέσα στο σπίτι να παίζουν και να μιλούν με ολόκληρο τον κόσμο. Έναν κόσμο που η ίδια ελάχιστα γνωρίζει. Έναν κόσμο που τμήμα του, ίσως και το ίδιο το παιδί να μην έχει συναντήσει ποτέ!

Κι όταν τελειώνουν το παιχνίδι, δεν είναι ιδρωμένα ούτε λαχανιασμένα. Τα μάτια τους είναι ταλαιπωρημένα και κάποιες φορές κόκκινα.

Αλλά ίσως να περνούν κι απαρατήρητα… Δύσκολη η ζωή! Πέρασε κι η σημερινή μέρα, ας κοιμηθούμε.

Ψάχνω ν’ ακούσω παιδικές φωνές στον δρόμο… Ούτε μια…

 

 

 

AP_110613025482
Previous post

ΕΙΝΑΙ... ΘΕΜΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

railway-track-2049394_960_720
Next post

ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΡΑΓΕ ΧΑΘΕΙ;

freesocial

freesocial