ΑΙΘΟΥΣΑ 5, ΜΑΝΗΣΖΗΣΤΕ ΚΟΝΤΑ, ΖΗΣΤΕ ΚΑΛΑ

ΛΕΞΕΙΣ ΨΥΧΗΣ… ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ

Πώς αλήθεια θα μπορούσε να αλλάξει το κλίμα και να αντιστραφεί η εθνική μας κατάθλιψη;

Ιωάννα Ζερβού

Τώρα που ήρθαν τα δύσκολα να μεταφέρουμε στα ενδότερα τα αγάλματα των θεών. Μεταφορικά μιλώντας, πώς μπορούμε να βρούμε δυνάμεις και αντιστάσεις στη λεηλασία του ελληνισμού, στη λεηλασία της χώρας και της ψυχικής μας κατάστασης. Επαφή με τις βαθύτερες δημιουργικές μας δυνάμεις. Ο καθένας να προσφέρει ό,τι μπορεί στην εξύψωση του εαυτού και των άλλων.

Θα μπορούσαμε να παρουσιάζουμε στην Αίθουσα 5 Μάνης κάτι δημιουργικό, κάτι που μας έκανε εντύπωση, που μας αρέσει, που μας συγκίνησε.

Αυτό το κάτι, αυτόν τον σπινθήρα, αν κάποιος από μας έχει την ικανότητα να το αναδεικνύει και να το παρουσιάζει, πείθοντας με την ψυχική του συμμετοχή ότι όντως είναι ενδιαφέρον και ότι όντως ξυπνάει δημιουργικά αντανακλαστικά, τότε καλώς να το παρουσιάσει με ζέση και όρεξη καλής επικοινωνίας.

Αυτό το κάτι μπορεί να ξεκινάει από ένα βιβλίο που διάβασε ή από ένα άρθρο, από μια πνευματική ή κοινωνική του ενασχόληση που τον ενθουσίασε και που έχει την ικανότητα να μεταδώσει σε όλους εμάς. Δηλαδή, η συμμετοχή μας να γίνεται με την καρδιά μας και με «λογισμό και μ’ όνειρο» που λέει και ο εθνικός μας ποιητής.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα.

Διάβαζα ένα καταπληκτικό βιβλίο του φιλόσοφου Τζαβάρα για τον μεγάλο προσωκρατικό φιλόσοφο Εμπεδοκλή. Ξαφνικά, ένας στίχος του, στην ερμηνεία του Τζαβάρα, μου άρεσε τόσο πολύ που συγκινήθηκα, σχεδόν δάκρυσα.

Το νόημα ήταν ότι η νήστις (που είναι ένα από τα τέσσερα ριζώματα των όντων, σύμφωνα με τον Εμπεδοκλή) είναι το θεϊκό ύδωρ, το νερό, που ρέοντας με τους κρουνούς του, φτιάχνει δακρύζοντας τη μοίρα των θνητών. Δηλαδή, συγκινείται και κλαίει για τη θνητότητά μας, ενώ την ίδια στιγμή με τα δάκρυά της, που χύνονται ως κρουνός, δημιουργεί με τα άλλα ριζώματα όλα τα όντα (και βεβαίως και μας και συγχρόνως κλαίει για τη θνητή μας μοίρα).

Αυτό το είδος της παρέμβασης δεν χρειάζεται προεξαγγελίες και καθορισμένη προγραμματικά ομιλία.

Μια μέρα την εβδομάδα θα μπορούσαν κάποιοι να παίρνουν τον λόγο και να μας αφηγούνται για πέντε λεπτά κάτι που τους συνεπήρε ή που τους καθόρισε συγκινησιακά εκείνες τις μέρες.

Κάτι που έζησε αυτές τις μέρες, που παρατήρησε στο δρόμο, μια σκηνή επικοινωνίας με φίλους, ή από οτιδήποτε του συνέβη και του άφησε συγκινησιακά ίχνη.

Μπορεί να μας μεταφέρει ακόμη και κομμάτια από πολύ αγαπητά του βιβλία. Βιβλία που τα κρατάει στα ενδότερα, σαν φυλακτά, σαν το πολύτιμα τάλισμαν, σαν δώρα που κάποιοι θεοί που τον αγάπησαν στα νιάτα του, του τα έστειλαν σε κρίσιμες στιγμές, για να του δείξουν τον δρόμο. Και τα αγαπημένα βιβλία τα φαντάζεται μέσα στην περίφημη βιβλιοθήκη του Μπόρχες, να είναι αυτά που μας παρηγορούν, που μας εξυψώνουν, που μας σώζουν από τη μικρότητά μας, και που φέγγουν μέσα μας και μας ζεσταίνουν σαν ζεστά κάρβουνα.

Είναι η ζέστη τής καρδιάς που ανεβαίνει τους αναβαθμούς του έρωτα του Πλάτωνα και μας ανεβάζει και μας προς την ιδέα του κάλλους.

Ή και πιο σωματικά, πιο γήινα ερωτικά, μπορεί να είναι κάποιος από μας ερωτευμένος και να μπορεί να μας αποκαλύπτει, όσο είναι μπορετό, την ουσία του έρωτα. Όλα αυτά από το περίσσευμα της καρδιάς και με καίρια συντομία για να μην γινόμαστε κουραστικοί.

Εγώ προτείνω τα πέντε λεπτά. Αν κάποιος έχει κάτι όμορφο να πει, θα ξέρει να συμπυκνώνει τον χρόνο σε μια ακαριαία αίσθηση ομορφιάς.

Σε άλλες μέρες μπορούμε να προγραμματίζουμε κανονικές σε διάρκεια χρόνου ομιλίες, σε κάποιο θέμα που θεωρούμε ενδιαφέρον.

06-120605_athens_fadek_013
Previous post

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΗΜΟ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΗ ΩΣ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ

classic-1280x650
Next post

ΕΝΑΣ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ

freesocial

freesocial