ΑΙΘΟΥΣΑ 5, ΜΑΝΗΣΑΡΘΡΑΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΜΙΑ ΑΒΙΩΤΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Στην Ελλάδα είναι κοινός τόπος πως πάσχουμε από την περίφημη κουλτούρα συνεργασιών και πολιτικής συναίνεσης σε βασικά ζητήματα που αφορούν κυρίως την υπέρβαση της πολυεπίπεδης κρίσης που μας ταλανίζει.Με αυτό το «όπλο», που αντικατοπτρίζει εν τέλει και το επίπεδο του πολιτικού πολιτισμού, αλλά και την ουσιαστική «ευφυία» μιας χώρας, η Κύπρος, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία εξήλθαν επιτυχώς από τα μνημόνια, αφήνοντας την Ελλάδα τελευταία και καταϊδρωμένη να μετράει τις πληγές της.

Το εμφυλιοπολεμικό κλίμα στις μέρες μας καλά κρατεί, καθώς και η εμμονή στο παρελθόν. Ο απόηχος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η μονομερής ανάγνωση του εμφυλίου στη χώρα μας κυριαρχούν. Ένας «αφηρημένος» και κυρίως σκοτισμένος από τις κακουχίες πολίτης διαβάζοντας μερίδα του Τύπου θα διακατεχόταν από τη φαντασίωση πως το κυρίαρχο πολιτικό διακύβευμα της εποχής είναι η πάλη ανάμεσα στον φασισμό και την επιτυχία της εφαρμογής του λεγόμενου πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.

Την ίδια στιγμή ο πρωθυπουργός αξιώνεται διπλής βράβευσης στη Γαλλία για «την προσήλωση του στο ευρωπαϊκό ιδεώδες» και «το πολιτικό του σθένος».

Ένα βραβείο που ένας νηφάλιος θα παρατηρούσε πως ανήκει πρωτίστως στην αντιπολίτευση του οδυνηρού καλοκαιριού του 2015, που «έβαλε πλάτη» για να αποφευχθεί μια εθνική τραγωδία. Πρόκειται για το μοναδικό ενσταντανέ εθνικής συναίνεσης που πραγματώθηκε στη χώρα μας τα τραγικά χρόνια του μνημονίου, για να φυλλορροήσει εν ριπή οφθαλμού στη συνέχεια, επιτρέποντας στη συνέχεια την πλήρη άνθιση του λαϊκισμού.

Το κόστος αυτής της πολιτικής «μάτωσε» την Ελλάδα. Η φτώχεια εξακολουθεί να καλπάζει, η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού διευρύνεται και η μεσαία τάξη αποδεκατίζεται (ως απόρροια της αλλοπρόσαλλης οικονομικής πολιτικής το πρώτο εξάμηνο του 2015 και των τραγικών λαθών που οδήγησαν στο τρίτο μνημόνιο) και λόγω της πολιτικής που έχει ως ιδεολογικό πρόσημο την «εξίσωση προς τα κάτω» σε όλα τα επίπεδα.

Οι πολίτες είναι βυθισμένοι σε μια σκληρή και συχνά αβίωτη καθημερινότητα που δεν έχει ιδεολογία. Έχουν εξανεμιστεί πλέον τα «ηθικά πλεονεκτήματα» στην πολιτική σκακιέρα, ούτε υπάρχει πολιτικό μονοπώλιο «κοινωνικής ευαισθησίας», η οποία σε κάθε περίπτωση κρίνεται στην πράξη.

Σίγουρα, η διανομή του κοινωνικού μερίσματος είναι ένα δίκαιο μέτρο που ανακουφίζει τους παρίες της εποχής μας, αλλά μόνο προσωρινά. Η δυνατότητά του προέκυψε από την ύπαρξη υπερβολικών πλεονασμάτων και υπερφορολόγησης με θύμα κυρίως την πάλαι ποτέ μεσαία τάξη. Η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών βάλλεται πανταχόθεν, τα εργασιακά δικαιώματα καταργήθηκαν και η δυνατότητα αξιοπρεπούς ζωής εξανεμίστηκε.

Η Ελλάδα σήμερα με αριθμούς

Αλλά τι καταδεικνύουν οι αριθμοί και ποιο βραβείο θα ταίριαζε στην σημερινή Ελλάδα της βάρβαρης φτωχοποίησης;

Η Ελλάδα σήμερα είναι πρωταθλήτρια στην αύξηση φόρων μεταξύ των 35 μελών του ΟΟΣΑ. Συγκεκριμένα τα φορολογικά έσοδα στην Ελλάδα αυξήθηκαν το 2016 κατά 2,2% ως ποσοστό του ΑΕΠ και συγκεκριμένα έφτασαν από 33,4% του ΑΕΠ το 2015 σε 38,6% του ΑΕΠ πέρυσι, όταν η μέση αύξηση στις χώρες του ΟΟΣΑ ήταν της τάξεως του 0,3% (από 34% σε 34,3%).

Ταυτόχρονα, οι ελληνικές τράπεζες έχουν δεσμευτεί έναντι των θεσμών, για τη διενέργεια 18.000 ηλεκτρονικών πλειστηριασμών ως το τέλος του 2018.

Την στιγμή της καταβαράθρωσης του ΕΣΥ, σε πανελλαδική έρευνα της HELLAS HEALTH, για τις ιατρικές δαπάνες καταδεικνύεται πως το αναφαίρετο δικαίωμα των Ελλήνων πολιτών στην δωρεάν υγεία αποτελεί προ πολλού «όνειρο απατηλό», καθώς κάθε πολίτης αναγκάζεται να ξοδεύει 300 ευρώ τον χρόνο για ιατρικές επισκέψεις , οδοντιατρική φροντίδα και διαγνωστικές εξετάσεις. Για λόγους οικονομικής στενότητας τουλάχιστον ένας από τους 10 Έλληνες στερείται την ιατρική φροντίδα.

Από τους ανέργους ηλικίας 15-34 ετών , μόλις το 2,4 % βρήκε δουλειά μέσω του ΟΑΕΔ, ή κάποιου άλλου δημόσιου μηχανισμού, αποδεικνύοντας την πλήρη αναποτελεσματικότητα τους.

Πίσω όμως από την αμείλικτη γλώσσα των αριθμών, οι άνθρωποι κι οι ιστορίες τους μιλούν περισσότερο εύγλωττα.

Οι πολίτες αυτής της χώρας εξακολουθούν είναι συγκλονισμένοι από τους νεκρούς των πλημμυρών στη Δυτική Αττική, θύματα μεταξύ άλλων της συνεχιζόμενης πολιτικής σωρευτικής αδράνειας, αναβλητικότητας και αναποτελεσματικότητας.

Αλλά -φευ- και αυτοί θα ξεχαστούν, στην Ελλάδα των παθών, των άγονων αντιπαραθέσεων και του ελλείμματος «κοινής λογικής», όπως όλοι οι νεκροί που δεν έχουν ιδεολογικό πρόσημο.

Ίσως αυτό που θα εγχαραχθεί στη μνήμη, να είναι οι μπουνιές και οι κλωτσιές, κατά τη διάρκεια του Δημοτικού Συμβουλίου του δήμου Μάνδρας, καθρέφτης ενός αθεράπευτα ανεξέλεγκτου θυμικού που διακινείται από την στρεβλή, και παρωχημένη ιδέα (και όχι ιδεολογία) του «ή θα τους τελειώσουμε, ή θα μας τελειώσουν».

Α.Μ.

 

 

 

luto-henriete
Previous post

ΟΙ «ΕΞΙ ΩΡΕΣ» ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΚΑΣΤΕΛΗ

AP_110613025482
Next post

ΕΙΝΑΙ... ΘΕΜΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

freesocial

freesocial