ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ

Ξεράθηκε ο τόπος μου,

στέρεψαν τα πηγάδια μου.

Άδειοι οι κουβάδες, χωρίς νερό,

πώς να δροσίσουν τα αφίλητα χείλη μου.

Έπεσαν τα φύλλα

από την τριανταφυλλιά του πόθου μου

κι ας είναι ακόμη καλοκαίρι.

Έλα, θέλω να βραχώ στα φιλιά σου,

να δροσιστώ στην αγκαλιά σου,

να πετάξω ανθούς στο κορμί σου,

να ωριμάσω στην κοιλιά και τους μηρούς σου.

Έλα, θέλω να απλώσω το σώμα μου

επάνω στα λόγια σου

κι εκείνα να με ταξιδέψουν

στους άγιους τόπους της απόλαυσης,

Έλα -δεν μπορώ να σου μάθω,

από τον έρωτα δεν μαθαίνεις,

τον γεύεσαι χωρίς όρους ή κανόνες-

να παγιδευτούμε στα δίχτυα του έρωτα.

Έλα, γιατί διστάζεις;

Αν δεν μπεις στο παιχνίδι μιας γλυκιάς αοριστίας,

αν δεν τρομάξεις από λαχτάρα,

αν δεν πανικοβληθείς από τον πόθο,

αν η στασιμότητα δεν πάψει να απορροφά τους χυμούς σου,

έτσι στεγνή πώς να πεις πως έζησες την άγια ζωή σου;

Αν σε αυτή την ανταλλαγή δεν βάλεις τη φαντασία σου,

αν δεν γελάσεις με τους δισταγμούς,

τις ντροπές και τον εγωισμό σου,

αν δεν βάλεις το γέλιο σου δίπλα στις λέξεις σου,

αυτές θα σε προδώσουν.

Και προδοσία την προδοσία

η ζωή θα κυλήσει χωρίς να την έχεις γευτεί ούτε μια στάλα.

 

Απο το βιβλίο των εκδόσεων ΚΟΜΝΗΝΟΣ «Στις σκιές σε αγναντεύω, μα σε προσμένω στο φως» του Νίκου Παπανικολάου.

giogka-620x416
Previous post

«ΣΤΕΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΟΔΟΣ ΜΟΥ, ΠΟΛΥ ΣΤΕΝΗ»

freekomninos
Next post

ΕΣΥ ΚΙ ΕΓΩ

admin

admin