ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΟΠΩΣ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ…

Δεν θέλεις να είμαι λυπημένος. Δεν θέλεις να έρχονται απρόσκλητες οι σκιές, που κάποιες στιγμές με αιχμαλωτίζουν σε μεταλλικούς ιστούς, να σου ζητούν να με υπομείνεις. Δεν με αναγνωρίζεις…

Δεν ξέρεις, μου λες, τι κρύβεται πίσω από το χιούμορ μου –έχει σημασία όταν εσύ γελάς; – τι νιώθουν τα δάκτυλά μου καθώς αγγίζουν τους σταλακτίτες, τα όνειρά σου!

Ποιος είμαι αλήθεια, τι ακριβώς θέλω, τι ζητώ από σένα;

Μην με ρωτάς σε κάθε ευκαιρία. Mην μου ζητάς να απαντήσω σε ερωτήματα που δεν καταλαβαίνω, να σου πω με μια κουβέντα πόσο άλλαξε η ζωή μου από τότε που σε γνώρισα.

Κινούμαι -σαν μια νέα κλωστή σε ένα ατέλειωτο υφαντό, σαν μια πρόσθετη νότα στη μουσική ενός παραδοσιακού χορού, σαν ένα πόδι που τεντώνεται μετά από ακαμψία χρόνων- και κάθε μου βήμα είναι μια ετικέτα σε ένα ορφανό πακέτο, μια διευκρίνηση σε μια αιματηρή παρεξήγηση.

Σε λαχταρώ, μόνο αυτό αντιλαμβάνομαι, μόνο αυτό λένε οι ιστοί στο σώμα μου, οι αρτηρίες στα όργανά μου, η σκέψη μου κάθε φορά που λείπεις.

Κι αν σ’ αγαπώ γιατί σε ενοχλεί τόσο η θλίψη μου; Φορτώνει με εικόνες τον καθαρό σου νου, που θέλει μόνο τον έρωτα; Σε μαστιγώνει σε στιγμές ανάπαυλας;

Γιατί δεν θέλεις να μοιραστείς τον πόνο μου, που γέννησε η πρόσκρουσή μου στα τείχη της Ιερουσαλήμ, όπως μοιράζεσαι το σώμα μου;

ygeiafreesocial
Previous post

1η ΗΜΕΡΙΔΑ ΡΙΝΟΠΛΑΣΤΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Fotógrafo captura magníficas olas del lago Erie (3)
Next post

ΑΦΟΥ ΕΣΥ ΔΕΝ ΘΑΡΘΕΙΣ, ΕΓΩ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ;

admin

admin