ΑΡΘΡΑΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟ

Δεν ειναι ο ποθος για «εκεινη» οσο ο ιδιος ο ποθος

Μια φράση, ένα αγκάλιασμα, μια ερωτική επαφή, ένα υπέροχο σύμπλεγμα, μια κατάσταση πάθους, ένας έρωτας πυκνός, ο παροξυσμός και η αυταπάτη της επαφής, γίνονται εικόνα, μια φωτογραφία  που κατακλύζει το προσωπικό μας άλμπουμ. Όσο και να το ξεφυλλίζουμε, δεν βρίσκουμε κάτι άλλο: η ίδια μονοσήμαντη φωτογραφία παντού που γίνεται χρώμα, που έπεσε τυχαία στον καμβά που ζωγραφίζαμε και απάλειψε τις καλοδουλεμένες  λεπτομέρειες, τον κάλυψε πλήρως.

Το προσωπικό σύμπαν με την ποικιλία των αναμνήσεων, τις αμέτρητες εμπειρίες, τα πολλά και αντιφατικά συναισθήματα διαρρηγνύεται, διασπάται, παύει να υπάρχει χωρίς την αναφορά στη μια και μοναδική πλάνα εικόνα μιας ζωής, μιας περιόδου που τελείωσε. Μιας εικόνας του χθες που σε κατακλύζει. Τη θυμάσαι, την ονειρεύεσαι, μπαίνει σφήνα, απρόσκλητος επισκέπτης στις πιο ανύποπτες στιγμές και σε εκπλήσσει. Αναρωτιέσαι γιατί, με ποιον τρόπο, πώς λειτουργεί η σκέψη σου, το μυαλό σου, πού βρίσκονται τα συναισθήματά σου, πώς λειτουργεί η λογική σου. Πώς γίνεται να τα σαρώνει μια εικόνα που έχεις αποδιώξει από τη ζωή σου, που συνεχίζει να ξεδιπλώνεται ερήμην σου;

Ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ο Βίλχελμ Ράιχ, ο Ρόλαν Μπαρτ με τα «Αποσπάσματα ερωτικού λόγου», «μίλησαν» για το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου, που έκανε ταινία ο Λουίς Μπουνιουέλ  και αποκάλυψε ο μέγας ψυχίατρος Ίρβιν Γιάλομ, γι’ αυτό που επιβάλλεται  βίαια  με αιτία αλλά χωρίς λόγο.

Κι όταν μια εικόνα, σαν διαφημιστικό, κερδίζει μέρος του χρόνου σου, οφείλεις να εμβαθύνεις, να την αναλύσεις, να κάνεις focus σε κάθε καρέ της για να καταλάβεις…

Το άλλο πρόσωπο τι ρόλο μπορεί να παίζει, αφού δεν υπάρχει, έχει αποβληθεί δια παντός από εκεί όπου εκτυλίσσεται σαν ποδοσφαιρικός αγώνας η ζωή σου;

Μα ένα ανούσιο, επιφανειακό, εγωκεντρικό, φιλάρεσκο, φιλοχρήματο, με λίγα λόγια ανάξιο λόγου, αμέτοχο, μη αποδεκτό πρόσωπο πώς μπορεί να εισβάλλει και να ξεσκίζει τις μακέτες, να αλλοιώνει την εταιρική ταυτότητα; Ποιος του το επιτρέπει;

Κι όμως, αυτό που μας λείπει, αυτό που αγαπήσαμε, λατρέψαμε εικόνισμα άγιο, δεν ήταν το άλλο πρόσωπο, δεν ήταν «εκείνη», αλλά «εκείνο», μια κατάσταση, ένα κλίμα που συνδεόταν με έντονα συναισθήματα, με πρόσκαιρες ανάγκες.

Δεν αγαπάμε πάντα τους ανθρώπους, όσο αυτό που βιώνουμε μαζί τους.

Δεν είναι ο έρωτας για «εκείνη», όσο ο ίδιος ο έρωτας.

Δεν είναι ο πόθος για «εκείνη», όσο ο ίδιος ο πόθος.

Δεν είναι η ένταση που έζησες με «εκείνη», όσο η ίδια η ένταση αυτονομημένη, αυθύπαρκτη, ένας ολόκληρος κόσμος με δικούς του νόμους και κανόνες.

Να ήξερες πόσο μου λείπει αυτό που νόμιζα πως ήσουν

Να ήξερες πόσο με συναρπάζουν αυτά που ζήσαμε και τώρα επιβιώνουν χωρίς εσένα.

Προσκυνούμε έναν κόσμο που φτιάξαμε με άλλους, αλλά υπάρχει πια χωρίς αυτούς, και είναι έτοιμος να υποδεχτεί με πρωτάκουστες τιμές άλλα πρόσωπα, νέους ολόδροσους έρωτες.

Νίκος Παπανικολάου

passion_rules1
Previous post

Δεν ζυγιαζεται το Φως

1
Next post

H ΣΑΔΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΝΤΟΥΑΡ ΚΑΙ Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΩΝ ΑΠΟΧΡΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΓΚΡΙ

admin

admin