ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟ

ΑΝΔΡΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ

Ποίημα που θυμίζει… Ελύτη (για την έντονη εντοπιότητά του), Καββαδία (γιατί κι εδώ υπάρχει το ταξίδι που σε πηγαίνει μακριά από τον πόθο) και ασφαλώς Σκαρίμπα (για τον… σαρκασμό του)… Όταν η έμπνευση μετουσιώνεται σε… τέχνη με χιούμορ.  

Στο χωριό μου τώρα πάω

τρώω, πίνω, δεν μιλάω,

δίχως ταίρι να αράξω

κι αν το θέλω… μην το πράξω

Τάμα έκανα δεν θέλω

τα δικά σου να τα θέλω

το μπούστο, τα μπουτάκια

και τα πράσινα ματάκια 

 

Κι εκεί που εκαθόμουνα,

τις πίκρες κι αν σκεφτόμουνα,

μια φωτιά ανάβουνε

τη ματιά μου πιάνουνε

Δύο κορίτσια μέσ’ το μέλι

μου απλώνουν δύο μέλη

δύο μέτρα το καθένα

με καλτσόν από κλωστή,

κιλοτάκια μια κλωστή

Τάμα έκανα δεν θέλω

τα δικά σου να τα θέλω

το μπούστο, τα μπουτάκια

και τα πράσινα ματάκια 

 

Τι να κάνω, τα κοιτάζω

ντρέπομαι μα δεν μπορώ

άλλως πώς να βολευτώ,

δύο κορίτσια σαν τα στάχυα

λυγερά και λίγο αφράτα

έφεραν κακά μαντάτα 

Θέλουν μάρτυρα να έχουν

για τα πόδια, για τα μέλη

τα καλτσόν και τ’ άλλα μέρη

 

Τόση ομορφιά στα ρούχα μέσα

δεν αντέχει θέλει μπέσα,

πώς να βγει να ανασάνει

την εσφίγγει το φουστάνι

Χάνεται η γραμμή που έχει

ο μηρός και η καμπύλη,

ο λαιμός και τα άλλα μέρη

τα γλουτού τα άγια μέρη

Και δεν άδει το αιδείο

και δεν κάνει πια ταμείο

δίχως κόσμο από κάτω

να το κάνει άνω κάτω

Τάμα έκανα δεν θέλω

τα δικά σου να τα θέλω

το μπούστο, τα μπουτάκια

και τα πράσινα ματάκια 

 

΄Ασκοπο το κιλοτάκι

μια κλωστούλα δίχως άκρη

τόση ομορφιά στα ρούχα μέσα

δεν αντέχει τόση μπέσα

κι αν την έχεις, δεν κατέχεις

το πτυχίο είναι ένα

δεν το παίρνεις με τα μέσα

Ντρέπομαι που δεν μπορώ

άλλως πώς να βολευτώ

δύο κορίτσια σαν τα στάχυα,

λυγερά και λίγο αφράτα

έφεραν κακά μαντάτα 

Θέλουν μάρτυρα να έχουν

για τα πόδια, για τα μέλη

τα καλτσόν και τ’ άλλα μέρη

 

Πάει η ομορφιά, χαλιέται

σαν μια φάρσα λησμονιέται

τις κοιτάζω, τις θαυμάζω

απ’ τον νου μου πώς τις βγάζω;

Θέλουν μάρτυρα να έχουν

για τα πόδια, για τα μέλη

τα καλτσόν και τ’ άλλα μέρη 

 

Άνδρας μάρτυρας που είμαι

δίχως σεξ και δίχως ρόλο,

το ρολό δεν με χορταίνει

αχ ρε μάνα τι σε μέλει

Τάμα έκανα δεν θέλω

τα δικά σου να τα θέλω

το μπούστο, τα μπουτάκια

και τα πράσινα ματάκια  

 

Ήρθα εδώ να το ξεχάσω

πόσο απλό και μυρωδάτο

και να μην μπορώ να βάλω,

μέσ’ το μέλι δύο μέλη

και μου λες να μην με μέλει

λίγο δάκτυλο στο στόμα

κι ένα χάδι μέσ’ το στρώμα

Πώς χαλιέται τόση χάρη

δίχως άνδρα με στειλιάρι

που την τύφλα του δεν βλέπει

τη γυναίκα του σαν έχει

μα όταν δει το κιλοτάκι

μια κλωστούλα δίχως άκρη

μάτι ανοίγει μάτι κλείνει

σαν φανάρι αναβοσβήνει.

 

Νίκος Παπανικολάου

 

 

 

Previous post

ΕΦΥΓΕ ΤΟ ΑΛΛΟΤΕ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΣΕΞ

Next post

Η ΚΡΥΦΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ «DANCE ME TO THE END OF LOVE»

admin