ΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟ

-Είσαι μια μικρή νησίδα δροσιάς, μια μικρή γιορτή μετά από ένα βαρύ πένθος.
-Τι υπέροχος που είσαι!
-Αν δεν ήσουν εσύ, θα άφηνα άδειες τις φράσεις, το χαμόγελό μου χωρίς χαρακτήρα.
-Ό,τι και να πω θα είναι λίγο.
-΄Αφησέ με λοιπόν να απαλύνω τον πόνο σου, να λειάνω τη θλίψη σου!
… Κι εκεί που οι λέξεις μαρτυρούσαν τη λατρεία του έρωτα, εκεί που τα νήματα είχαν μπλεχτεί να φτιάξουν πολύχρωμες ταινίες συναισθημάτων, να καλύψουν τις σιωπές και τις χαμένες ευκαιρίες, «τέλεια όλα» μου είπες, «αλλά… δεν μπορώ».
«Μα γιατί;» ψέλλισα και ο ήχος της φωνής μου αγνώριστος. Και η έκπληξή μου θωρηκτό που έπλεε να συντρίψει τη μικρή μαούνα του πόθου μου.
-Τι ωραία που είναι μαζί σου! Ήμασταν άτυχοι όμως!
-Άτυχοι που βρεθήκαμε γυμνοί να λαχταρούμε ο ένας το σώμα του άλλου;
-Βρεθήκαμε σε λάθος χρόνο.
-Γιατί φοβάσαι να δοθείς, της είπα…

Και τότε κοίταξα αμήχανα το ρολόι μου και μίσησα τους λεπτοδείκτες του.

Ν.Π. (αφιερωμένο στη Ζωίτσα)

14991990_317994778571699_6266082533925717365_n
Previous post

ΤΙ ΝΑ ΦΟΒΗΘΩ;

صحبت-با-دوست
Next post

ΕΝΑΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ

freesocial

freesocial