ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣΕΝ ΤΟΥΤΩ... ΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Έναν αγιασμό τον χρειάζεσαι

Δύο γυναίκες συζητούν για τις εξόδους τους με άνδρες.

-Δεν ξέρω τι να κάνω.

-Βγες.

-Με ποιον να βγω;

-Για ποιον μου μίλαγες τόση ώρα.

-Εγώ;

-Με ποιον μιλάω τόση ώρα;

-Με μένα.

-Δεν το πρόσεξα.

-Θα βγεις;

-Καλά, να βγω.

-Σιγά μην βγεις.

-Θα βγω για να στη σπάσω.

-Και ο άλλος δεν σε νοιάζει;

-Ποιος άλλος;

-Με σένα χαίρομαι να μιλάω.

-Ναι, γιατί συνήθως βγαίνεις με άνδρες.

-Γιατί με τους άνδρες δεν μιλάω;

-Μιλάς κι όλας;

-Ναι, όταν τελειώσουμε.

-Ωραίες συμβουλές μου δίνεις.

-Σε συμβούλεψα εγώ;

-Τι κάνεις τόση ώρα;

-Προσπαθώ να σου ανοίξω τα μάτια.

-Δεν τάχω ανοιχτά;

-Την τύφλα σου δεν βλέπεις.

-Μια μυωπία έχω και μου το χτυπάς συνέχεια.

-Αν μπορούσα θα χτύπαγα εσένα.

-Γιατί επειδή δεν βγαίνω;

-Εσύ δεν βγαίνεις;

-Βγαίνω.

-Με ποιον βγαίνεις, δεν μου είπες.

-Μόνη μου.

-Ωραία παρέα!

-Γιατί να βγαίνω με κάποιον, αν μόνη μου περνάω ωραία;

-Περνάς ωραία μόνη σου;

-Όχι.

-Ε! Έναν αγιασμό τον χρειάζεσαι.

-Μην πω μια αλήθεια, αμέσως να με αποτρέψεις.

-Εσύ λες αλήθειες; Μετά τον Αλέξη εσύ.

-Άσε ήσυχο τον Αλέξη.

-Άσε ήσυχο τον ένα, άσε ήσυχο τον άλλο, δες πώς κατάντησα.

-Να βγαίνεις με ένα σωρό loosers, να μην σου κάνει κανένας και να αναγκάζεσαι να βγαίνεις μόνη σου;

-Η μοναξιά κορίτσι μου είναι επιλογή.

-Να μωρή εσύ και οι επιλογές σου.

-Γιατί βρίζεις τώρα;

-Για αγιασμό σου λέω δεν σου αρέσει, βρίζω δεν σου αρέσει. Ε τι διάολο;

-Πώς μιλάς έτσι, δεν σε αναγνωρίζω.

-Μια ερώτηση να σου κάνω;

-Γιατί τόση ώρα τι κάνεις!

-Αν έβλεπες έναν από τους καμιά πενηνταριά άνδρες που έχεις βγει, θα τον αναγνώριζες;

-Αν τον είδα μια φορά, πώς να τον αναγνωρίσω;

-Βρε κορίτσι μου, εσύ βγαίνεις με τη σάρα, τη μάρα και το κακό συναπάντημα.

-Με άνδρες βγαίνω.

-Ε όχι άνδρες κι αυτοί!

-Ξέρεις εσύ από άνδρες;

-Εγώ δεν ξέρω;

-Τι ξέρεις; Τον Νικόλα;

-Γιατί ο Νικόλας δεν είναι άνδρας;

-Πώς…

-Ειρωνεύεσαι;

-Τον άνδρα της κολλητής μου; Όχι. Αλλά με έναν άνδρα μια ζωή ξέχασες…

-Τι ξέχασα;

-Πως τις σελίδες ενός βιβλίου είτε τις γυρίσεις γρήγορα, γρήγορα, είτε αργά αργά ένα και το αυτό. Η ίδια ιστορία είναι, τι ενδιαφέρον να έχει. Έχει μουλιάσει το βιβλίο με τόσο ξεφύλλισμα, που τα γράμματα δεν φαίνονται καν στις σελίδες.

-Ενώ στο δικό σου, όπως και να το ξεφυλλίσεις πέφτεις από λευκή σελίδα σε λευκή.

-Βγαίνεις με ένα σωρό από το… Παρτού δεν το λένε;

-Συντηρητική, συντηρητική το μυαλό σου στην παρτούζα το έχεις. Badoo το λένε.

-Όπως λέμε παντού.

-Τι παντού, τι badoo. Βγαίνεις με κάθε πικραμένο για να καταλήξεις να βγαίνεις μόνη σου. Κι όταν βρεις κάποιον, που λέει ο λόγος, που σου αρέσει, επειδή έχεις συνηθίσει στο τίποτα, δεν μπορείς να τον ανεχτείς.

-Εδώ αντέχω εσένα.

-Με μένα δεν κάνεις σεξ.

-Γιατί με τους άνδρες κάνω;

-Και τι κάνεις μαζί τους; Μοντάρετε κάλτσες;

-Συζητάμε για πολιτική.

-Τι σου είπα πριν; Πως χρειάζεσαι αγιασμό; Ε, μάλλον εξορκισμό χρειάζεσαι.

 

Νίκος Παπανικολάου

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΖΩΙΤΣΑ (Μάιος 2017-Γραμμένο κάπου στο Χαϊδάρι)            


 

 

18527870_1520935054606020_8112490250908297556_n
Previous post

ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟ

310007-sadness_8_by_scarabuss
Next post

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

freesocial

freesocial