ΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

M αγαπά ~ δε μ αγαπά

H δύση περνά για να μαζέψει τ άχρηστα

και τα κόκκινα μαλλιά της

ασπάζονται για χάρη της Ανατολής,

το φιλί

παιδί ονείρων

κι ο σπαραγμός, αυτό γυρεύει…

δύση, ω δύση εκστατική

μυρίζεις δέλεαρ,

φωτιά

αίμα και μαργαρίτες…

του προαιώνιου το πρόσωπο

το αγνό μυστήριο

και η ολοκάθαρη κραυγή,

της Σταύρωσης…

έμαθα

πώς απ τον πόνο

αναδύεται πυκνός θησαυρός

κι ας σκιρτώ,

ας δακρύζω διαρκώς…

 

Μαρία Πασχαλίδου, Ζαφειρένια

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

(από τη συλλογή: «M αγαπά ~ δε μ αγαπά…»)

 

 

 

froso-8
Previous post

Εδώ θα σταθώ

1
Next post

Καλύτερη υγεία, καλύτερο σώμα, καλή φυσική κατάσταση

freesocial

freesocial