ΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

ΑΓΑΠΗ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ

Κι ήρθαν τα άσχημα μαντάτα από μακρυά, μια σκοτεινιά , σκέπασε τον ουρανό της μέρας .

Κι άρχισε να  πέφτει μια βροχή , σταλμένη λες απ΄το Θεό, ή ήταν τα δάκρυά μου, δεν μπορώ να θυμηθώ. Άλλαξε χρώματα ο ουρανός, κι η γη διψούσε, είχε βλέπεις γιομίσει με ρωγμές. Αποζητούσε τη βροχή, ρούφαγε τη κάθε στάλα.Πώς θα κλείνανε τόσες ρωγμές. Με πήρε το παράπονο,άλλαζαν όλα χωρίς να το νιώθω. Έπρεπε να΄ρθει μια βροχή να μου θυμίσει τις ρωγμές της ψυχής μου.

Άρχισα να τις χαϊδεύω με τα λόγια σου, με τη θύμησή σου.

Βγήκα στο μισοσκόταδο μήπως και σε δω να έρχεσαι.

Άχνιζε η ανάσα μου, τρεμούλιαζαν τα χείλη, στεγνά απ΄το φιλί του αποχαιρετισμού..Για κάμποση ώρα άκουγα τη σιωπή σου,ένιωθα την αγκαλιά σου.

Κι ύστερα είδα το πρόσωπο μου να ασπρίζει απ΄την απουσία σου και τα μαλλιά μου γινήκαν άσπρα, σαν το χιόνι, τόσο νωρίς, τόσο αβάσταχτος ο πόνος της αγάπης.Πού να το χα φανταστεί να μην τη σίμωνα, να μη μ΄άγγιζε. Μα τι βλακείες λέω παιδί μου, μου σάλεψε ο νους. Μια άτακτη φυγή απ΄την πραγματικότητα.

 Συγχώρα με παιδί μου!  ‘Άλλα περίμενες ν’ ακούσεις από τη μάνα σου που ροκανίζει το είναι της από μύρια ερωτήματα και πίκρα. Πίκρα και απόγνωση κι αυτό το γιατί να μη βρίσκει απάντηση.

Να παιδί μου, ήταν που πάντα ήθελα να  βρίσκουν απάνω μου οι βοριάδες για να έχει καλοκαίρι το σπιτικό μας. 

Βαρύ το φορτίο της αγάπης της μάνας κι ο κόσμος μας λειψός να ζήσεις με περηφάνια, αλλά αξίζει τον κόπο κι ας είναι το τίμημα δυσβάσταχτο.

Ληστές παιδί μου που προκαλούν τρόμο στους διαβάτες της ζωής όταν τους προστάζουν να σταματήσουν κάθε κίνηση, με απειλές, όταν  τους ληστεύουν τα όνειρα και τις ελπίδες, γιατί τόλμησες να πεις την αλήθεια.

Έχουν βλέπεις ένα υπέρ όπλο το  χρήμα.

Αυτό είναι ο Θεός τους, αυτόν προσκυνάνε και δεν διστάζουν να λασπώσουν την ωραιότητα που κρύβουν τα νιάτα.Τα σταυρώνουν κάθε μέρα, κι εκείνο το αγκάθινο στεφάνι το καρφώνουν με όση δύναμη έχουν, κάθε μέρα και πιο πολύ.

Κάθε μέρα κι άδικα φονικά στα νιάτα. 

 Κι ύστερα με πήραν τα δάκρυα, έγιναν ένα με τις στάλες της βροχής. Διαμάντια πέφτανε στις ρωγμές της ψυχής μου. Άκουσα μες στη σιωπή να μου φωνάζεις είσαι τρελή Σ΄αγαπάω ρε μάνα, μη φοβάσαι.

Εγώ δεν φοβάμαι κανέναν, γιατί αυτό εσύ μου το μαθες καλά! 

Ιωάννα Ζαχαροπούλου

Επεξεργασία φωτογραφίας

Φρόσω Κοντεσίδου

 

Previous post

Η ιστορία του CNN, οι συγχωνεύσεις, η σύγκρουση με τον Τραμπ

Next post

Καλα, αυτοι οι μυθοι για το σεξ θα σας αφησουν αναυδους…

freesocial