ΛΕΞΕΙΣ... ΨΥΧΗΣ

Μην παρακαλάς κανέναν!

Σταματήστε να παρακαλάτε ρε. Πώς σας ακούγεται αυτό;

Έχω στείλει μηνύματα, έχω πάρει τηλέφωνα,έχω πέσει στα πόδια του/της παρακαλώντας να γίνει το απίθανο.

Και για ποιο λόγο στην τελική; Μήπως θα κέρδιζα κάτι με το να χαμηλώνω την αυτοεκτίμησή μου;
Μήπως, ως δια μαγείας, το αντικείμενο (εντάξει, υποκείμενο) του πόθου μου θα εκτιμούσε το παρακαλετό μου και αίφνης θα έπεφτε στην αγκαλιά μου;

Δεν δουλεύει έτσι.

Το πρώτο αφορά την αξία που δίνουμε στον εαυτό μας και τους άλλους και το δεύτερο αφορά τη φαινομενική «μοναδικότητα» του ατόμου που μας ενδιαφέρει.

Το να παρακαλάς για να αποκτήσεις οτιδήποτε, δηλώνει ότι υποβιβάζεις την αξία σου στο επίπεδο που την έχει αναγάγει κάποιος άλλος.

Τουτέστιν, εάν κάποιος ή κάποια, τον οποίο παρακαλάς να σου δώσει αξία σε θεωρεί ανάξιο, πιθανότατα είσαι και μάλιστα με τις δικές σου ευλογίες.
Φοβερό, έτσι;

Όσο περισσότερο κάποιος εκτιμά τον εαυτό του, τόσο με τα θετικά όσο και με τα αρνητικά του, τόσο πιθανότερο είναι η αξία του να είναι μεγαλύτερη στα μάτια των άλλων, καθώς ο ίδιος την κοστολογεί υψηλότερα.

Με άλλα λόγια, εγώ θεωρώ ότι αξίζω τόσα.

Εάν και εφόσον εσύ και ο οποιοσδήποτε εσύ, δε μου δίνεις την αξία που θεωρώ ότι έχω, ώρα καλή στην πρύμνη σου κι αέρα στα πανιά σου.

Κατανοητό; Δεν παρακαλάμε κανέναν.

Υπάρχει μια λατρεμένη παροιμία, με κάτι «παρακαλετό» που στο τέλος γίνεται «ξινό». Λυπάμαι, αλλά εκείνο ειδικά δεν το μπορώ ΑΝ είναι ξινό.

Καταλαβαίνω ότι μερικές φορές είναι ανεδαφικό το να κάνετε πέρα συναισθήματα έντονα και να προτάξετε τον εγωισμό σας, ακόμα και αν εκείνος/η χρησιμεύει για τη δική σας προστασία (τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή), αλλά ταλαιπωρείστε άδικα και χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Εκείνοι που θα παρακαλέσουν για λίγη προσοχή, ένα ραντεβού ,μια αγκαλιά ,κάνουν ένα μοιραίο σφάλμα.

Θεωρούν μοναδικό το άτομο που επιθυμούν.

Στο βωμό του να κερδίσουν το εν λόγω άτομο, το «κελεπούρι» δηλαδή ,βάζουν παρωπίδες.

Περιορίζουν τελείως τον εαυτό τους, αποκλείουν άλλες επιλογές και προσδοκούν θετική ανταπόκριση από κάποιον ο οποίος πιθανότατα την έκλεισε τη δουλειά μαζί τους, οπότε το ενδιαφέρον του μάλλον στέρεψε.

Οπότε, γιατί να ασχοληθεί περαιτέρω;

Εάν και εφόσον οι άλλοι επιθυμούν κάτι τέτοιο από εσάς, δείξτε τους την πόρτα και μην σκεφτείτε τι χάνετε, αλλά μόνο τι κερδίζετε.
Πρώτο και κύριο, αξιοπρέπεια.

Εκεί άλλωστε θα ξεχωρίσουν και οι αμνοί από τα ερίφια και όσοι αξίζουν θα παραμείνουν, ερωτικά μιλώντας και μη.

Ας κάνετε, λοιπόν, μια προσπάθεια να προμοτάρετε την αυτοεκτίμησή σας, κόντρα στις προσδοκίες των άλλων.

Σας αξίζει.

Γιάννης Παπαδόπουλος

Previous post

Η ομορφιά του μέσα

Next post

Χωρίς εκπλήξεις το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

freesocial