FLASH ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Τουρκία: Ώρα Μηδέν!

Για μία ακόμη φορά ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατάφερε να «επιβιώσει» από μία ακόμη προσπάθεια ανατροπής του.
Η κάθε μία από τις προσπάθειες είναι πάντα δυνατότερη από την προηγούμενη με τελευταία αυτή του πραξικοπήματος.

Πόσο όμως θα μπορέσει να κρατηθεί στην εξουσία του κράτους εφόσον για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε κάνει «εχθρούς» του, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Αίγυπτο, τη Γερμανία και το Ισραήλ, υπερασπιζόμενος στο ακέραιο τις έντονες ισλαμιστικές του πεποιθήσεις αλλά και ερχόμενος σε ρήξη με τα προαναφερόμενα κράτη για την στάση του απέναντι στο «Κουρδικό» αλλά και για άλλα θέματα όπως η προσωπική του κερδοσκοπία;

Επίσης ένα από τα οξύμωρα που ακούστηκαν το βράδυ της Πέμπτης από τον κ. Ερντογάν είναι η έκκληση που απεύθυνε στον τούρκικο «δημοκρατικό λαό»,  προκειμένου να βγει στους δρόμους  και να ανατρέψει την κατάσταση που επικρατούσε με σκοπό τη διασφάλιση της «δημοκρατικής νομιμότητας», ενώ τόνισε ότι αυτό το σκηνικό θα τελείωνε με όποιο κόστος (194 νεκροί και δεκάδες τραυματίες).

Πως ένας ηγέτης  θα μπορούσε να πείσει ότι μέλημα του είναι η Δημοκρατία όταν στο παρελθόν κυριολεκτικά φίμωσε τη χώρα του κρατώντας για καιρό τους πολίτες της εκτός από την κοινωνική δικτύωση απαγορεύοντας τους ουσιαστικά την ενημέρωση, ενώ συνεχώς κατακερματίζει την ελευθερία λόγου;

Πως ένας ηγέτης θα μπορούσε να πείσει ότι θέλει το καλό της χώρας του τη στιγμή που είναι η «πηγή του κακού» γι αυτήν και για να μην χάσει την εξουσία και τις ευκολίες της, τολμά να στείλει τους πολίτες του μπροστά στα τανκς;

Είναι σαφές ότι η Τουρκία δεν μπορεί να αντέξει άλλο υπό την προεδρία του τη στιγμή μάλιστα που υπάρχουν πάρα πολλά προβλήματα που παραμένουν χρόνια άλυτα στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και με τη συνεχή καταπίεση και τρομοκρατία προς τον λαό ο οποίος ζει μόνιμα στον φόβο.

Το «Αποτυχημένο Πραξικόπημα» σημαίνει η αρχή του τέλους για τον Σουλτάνο Ταγίπ πράγμα το οποίο δεν θα αργήσει ιδιαίτερα να συμβεί.

                                                                                Τέτα Πατουχέα

Previous post

Brexit και αριστερές ιδεοληψίες

Next post

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ: Η μοναχικότητα μιας ντίβας

admin